‘Zo is de cirkel rond – mijn eerste, zijn laatste’
door Stella Vrijmoed 01 mei 2026 01 mei 2026
Welke bijzondere herinneringen hebben concertbezoekers aan Het Concertgebouw? In deze rubriek laten we publiek aan het woord over wat ze horen en meemaken. Deze maand: Wiljo Tukker.
‘Ik ga al twintig jaar met mijn goede vriend Paul naar Het Concertgebouw, zo’n vijf of zes keer per jaar. Paul gaat veel vaker, die heeft allerlei abonnementen. Eigenlijk vind ik elk concert een feestje, zeker met hem: samen vanuit Utrecht naar Het Concertgebouw rijden, van tevoren een kopje koffie drinken en dan de zaal in. Natuurlijk was het Mahler Festival vorig jaar heel speciaal en ook het voorconcert in 2020, voordat het festival werd afgelast door corona.
Maar de meest bijzondere herinnering heb ik aan het laatste concert van Bernard Haitink op 15 juni 2019 tijdens de NTR ZaterdagMatinee. Dit keer dronken we een glas champagne vooraf om te vieren dat we dit mee konden maken – Paul was een groot bewonderaar van Haitink. Op het programma stonden de Zevende symfonie van Bruckner en liederen van Richard Strauss, gezongen door sopraan Camilla Tilling.
Het was toeval dat ook mijn lievelingslied klonk: Morgen. Dat schreef Strauss voor zijn aanstaande vrouw als cadeau – dat vind ik al prachtig – en het zegt: ‘Het kan soms even niet goed gaan in het leven, maar weet dat de zon altijd weer zal schijnen.’ Ik ben al heel lang ziek – daardoor heb ik soms ook de Kerstmatinee moeten missen, waar we traditiegetrouw heen gaan – en dit lied straalt hoop uit. Het was ontroerend om Haitink te zien dirigeren, wetend dat het zijn laatste keer was. De interactie met het Radio Filharmonisch Orkest was heel mooi. Ik herinner me de stilte nadat hij stopte en het boek dichtsloeg.
Haitink dirigeerde trouwens ook het allereerste concert dat ik in Het Concertgebouw bijwoonde toen ik een jaar of vijftien was. Zo is de cirkel rond – mijn eerste, zijn laatste.
Ik word overigens ook erg vrolijk van Klaus Mäkelä. De dynamiek tussen hem en het Concertgebouworkest is gewoon geweldig. Ik vind het mooi om te zien dat dat blijft doorgaan: hoe zowel Haitink, die dik in de negentig was, als Mäkela die net dertig is, zo’n orkest kan inspireren. Paul en ik voelen ons altijd opgeladen na een concert. Dan zeggen we tegen elkaar in de auto: ‘Dat was weer een mooie avond.’’
‘Ik ga al twintig jaar met mijn goede vriend Paul naar Het Concertgebouw, zo’n vijf of zes keer per jaar. Paul gaat veel vaker, die heeft allerlei abonnementen. Eigenlijk vind ik elk concert een feestje, zeker met hem: samen vanuit Utrecht naar Het Concertgebouw rijden, van tevoren een kopje koffie drinken en dan de zaal in. Natuurlijk was het Mahler Festival vorig jaar heel speciaal en ook het voorconcert in 2020, voordat het festival werd afgelast door corona.
Maar de meest bijzondere herinnering heb ik aan het laatste concert van Bernard Haitink op 15 juni 2019 tijdens de NTR ZaterdagMatinee. Dit keer dronken we een glas champagne vooraf om te vieren dat we dit mee konden maken – Paul was een groot bewonderaar van Haitink. Op het programma stonden de Zevende symfonie van Bruckner en liederen van Richard Strauss, gezongen door sopraan Camilla Tilling.
Het was toeval dat ook mijn lievelingslied klonk: Morgen. Dat schreef Strauss voor zijn aanstaande vrouw als cadeau – dat vind ik al prachtig – en het zegt: ‘Het kan soms even niet goed gaan in het leven, maar weet dat de zon altijd weer zal schijnen.’ Ik ben al heel lang ziek – daardoor heb ik soms ook de Kerstmatinee moeten missen, waar we traditiegetrouw heen gaan – en dit lied straalt hoop uit. Het was ontroerend om Haitink te zien dirigeren, wetend dat het zijn laatste keer was. De interactie met het Radio Filharmonisch Orkest was heel mooi. Ik herinner me de stilte nadat hij stopte en het boek dichtsloeg.
Haitink dirigeerde trouwens ook het allereerste concert dat ik in Het Concertgebouw bijwoonde toen ik een jaar of vijftien was. Zo is de cirkel rond – mijn eerste, zijn laatste.
Ik word overigens ook erg vrolijk van Klaus Mäkelä. De dynamiek tussen hem en het Concertgebouworkest is gewoon geweldig. Ik vind het mooi om te zien dat dat blijft doorgaan: hoe zowel Haitink, die dik in de negentig was, als Mäkela die net dertig is, zo’n orkest kan inspireren. Paul en ik voelen ons altijd opgeladen na een concert. Dan zeggen we tegen elkaar in de auto: ‘Dat was weer een mooie avond.’’