‘Het zijn vaak memorabele avonden waarbij ik nawiegend tram 5 in stap’

Trui Rietveld (74) staat al vijftien jaar lang twee keer per maand achter de Vriendenbalie in Het Concert­gebouw. Zelfs na zoveel jaar voelt ‘een avondje zaal’ nog steeds als ‘een avondje uit’, zegt ze. Als ze zelf naar een concert gaat, betreft het meestal grote sterren uit Afrika of de Arabische wereld.

Zo zal ze nooit het optreden van Tiken Jah Fakoly vergeten in de zomer van 2024, de reggaezanger uit Ivoorkust die zijn hit Plus rien m’étonne (‘niets verbaast me meer’) zong. ‘Dat lied zit vol melancholie en kracht, ik zag zoveel mensen tranen wegpinken. De wereld stond in brand en wij voelden ons zo geborgen binnen de muren van de Grote Zaal. Zijn boodschap was echt ‘vrede op aarde’ en die werd door de hele zaal verspreid.’

Trui houdt ervan als dans, taal en zang samenkomen. ‘Dat communicatieve in muziek, waardoor het ook interactief wordt’, legt ze uit. Niet alleen tussen artiest en publiek, maar ook tussen de concertbezoekers onderling. Dat voelde ze sterk bij het concert in 2022 van Youssou N’Dour, singer-songwriter en componist uit Senegal. ‘Het voelde alsof wij allemaal een stukje van de wereld waren. Dat we allemaal bij elkaar hoorden. Ik vind dat belangrijk, dat er meer saamhorigheid is.’

Bij de meeste van de concerten waar Trui heengaat, blijft het publiek niet in zijn stoel zitten. Bij voorkeur bestelt ze dan ook een plaats langs de zijwanden. ‘Op die plaatsen kun je ongegeneerd meedansen’, zegt ze. ‘Het zijn vaak memorabele avonden waarbij ik nawiegend tram 5 in stap.’

Ook gaat ze graag naar SOUK, het Arabische festival vol muziek, poëzie, verhalenvertellers, lekker eten en standjes met koopwaar. ‘Het hele Concertgebouw wordt dan omgetoverd in de schoonheid van het Midden-Oosten en Noord-Afrika. En er treedt altijd een grote ster op met het Nederlands Kamerorkest, vorig jaar was dat de Egyptisch-­Libanese Carole Samaha.’

Maar ook westerse klassieke muziek kan Trui raken. ‘De klanken van Mahler in het Vondelpark raakten me in het hart. Ik heb daar meerdere ­dagen gewerkt vorig jaar tijdens het Mahler Festival. Het was zo’n mooi gebaar dat de streams in het park gratis en voor iedereen toegankelijk waren. Ik houd minder van symfonische muziek, maar van Mahlers specifieke componeerstijl word ik warm. Ik denk dat dat smaak is, waarom hou je van paars of blauw, van macaroni of patat? Dat is iets heel complex.’