Muziek als ASMR

Een van de prettigste dingen aan mijn huis is het zinken dak boven mijn slaapkamerraam. Als het gestaag Hollands regent (niet te hard, wel zeer natmakend) geeft dat een geweldig geluid. Er is niets beters om bij in te slapen.

Golven, ruisende bossen, knisperende herfstblaadjes – veel mensen voelen zich er rustig en comfortabel bij. Tegenwoordig heeft dat verschijnsel een naam: ASMR. Voluit Autonomous Sensory Meridian Response. Het duidt op het aangenaam prikkelende gevoel dat sommige geluiden in je hoofd op kunnen wekken. Niet ­stekend, maar eerder strelend, een ­positieve vorm van kippenvel.
De kunst van ‘goede’ ASMR zit hem in de subtiele variaties. Gewoon de hele tijd hetzelfde zachte geluid maken is niet genoeg. Juist het feit dat de klank steeds nét anders is, maakt dat je hersenen er helemaal in op gaan.
Althans, als dat je gegeven is. Slechts een deel van de mensen is gevoelig voor ASMR. En welke ritsel of ratel werkt, verschilt per persoon.

Voor de slapeloze Rijksgraaf van Keyserlingk zouden Bachs Goldberg-variaties het juiste effect hebben gehad. Recenter jubelen mensen over datzelfde stuk in de uitvoering van Glenn Gould. Niet alleen de muziek, maar vooral het hoorbare vingergetik van de pianist zou pure magie uitoefenen. Dan is er bijvoorbeeld Let Me Tell You, een compositie van Hans ­Abrahamsen. Hierin wordt de pauk bespeeld door er met een vel papier over te wrijven. Puur TikTokmateriaal. En natuurlijk zijn er (ik maak nu vijanden) Einaudi en zijn klonen, die hun werk met ingedrukt ­oefenpedaal brengen. Daar ga ik persoonlijk van door het dak.

Over daken gesproken, mijn eigen favoriet is een variant op het zink van mijn slaapkamer. In Ligeti’s Poème symphonique vormen maar liefst honderd metronomen een regenachtig ensemble. Hopelijk werkt mijn gesnurk voor mijn verkering als ASMR.