Dries rules

Deze hele maand is, met passiemuziek voor en na, een traktatie, maar over het hoogtepunt heeft u wellicht in dit lijfblad nog niets gezien. Dries Roelvink staat veertig jaar op het podium en viert dat in Het Concertgebouw. Een uitverkocht Concertgebouw, om precies te zijn. Bij voorbaat al een tri­omf voor de volkszanger.

Het was even langs mij heen gegaan, maar in 2025 woedde maandenlang een heuse rel in entertainmentland. Carré weigerde om Roelvink te programmeren, de zanger vroeg de burgemeester om te ­bemiddelen, collega-artiesten meesmuilden dat zij wél welkom waren – allemaal niet zo Fantastico, om met Roelvink te spreken. Zijn grootste hit Ik kom eraan sloeg in dit geval ook nergens op.

Ken ik die li­edjes dan? Sinds kort wel. Dat zit zo. Er was een groot feest bij medisch fitness. Daar hoorden allerlei snacks bij die de patiënten normaal niet mogen eten, fusten vol bepaald niet alcoholvrij bier, en… livemuziek.
Van achterin de zaal schreed, tussen de loopbanden en crosstrainers door, Dries Roelvink naar het podium terwijl hij zijn eerste nummer schalde. In de vijfentwintig minuten daarna reeg hij de ene kneiter aan de andere. Taxichauffeurs en wetenschappers, van 8 tot 88, alle kleuren door elkaar, werkelijk iedereen belandde in een polonaise.

Er stond iemand op uit zijn rolstoel, een vrouw wierp haar looprek opzij. Ik weet niet of er blinden gingen zien, maar de doven konden duidelijk weer horen en zongen keihard mee.
‘Ik dacht dat dit een heel braaf publiek zou zijn,’ zei Roelvink nog. Dat was het niet. Na een dampend halfuur ging hij met de mensen op de foto, zwaaide guitig, en vertrok naar het volgende optreden – hij had er drie vanavond.

Nou, dit kun je dus gaan meemaken met uitzicht op de naambordjes van Mahler, Liszt en Verdi. Tino Martin krijg je er gratis bij. Best dom hoor, van Carré. Gelukkig klinkt, zoals bekend, alles mooier in Het Concertgebouw.