Petar Pejčić: ‘Naar een concert gaan is een bijna spirituele ervaring’
Cellist Petar Pejčić twijfelde geen moment over wat hij wilde spelen tijdens zijn Rising Stars-tournee. ‘Het toeval wil dat het in 2027 honderd jaar geleden is dat mijn idool Mstislav Rostropovitsj geboren werd. Het was echt een no-brainer.’
Het waarmee de jonge Servische cellist Petar Pejčić debuteert in de is een hommage aan Mstislav Rostropovitsj (1927-2007). ‘Hij heeft het repertoire van de verdubbeld’, aldus Pejčić. ‘Alle werken van mijn tourprogramma zijn met hem verbonden. Humoresque componeerde hij zelf, andere werken zijn geschreven door componisten die hij goed gekend heeft. Het is ook een heel persoonlijk programma; ik groeide op met zijn plaatopnames en ik luisterde naar zijn interpretatie van al deze stukken. En om dan de kans te hebben ze zelf te spelen in al die prachtige zalen is echt opwindend.’
Wie of wat inspireert je?
‘Oprecht musiceren, dat je de persoonlijkheid van een musicus hoort in de interpretatie, inspireert mij enorm. Niet alleen in klassieke muziek, ik luister ook graag naar jazz of goede rock-’n-roll of latin. Daarnaast motiveert de nalatenschap van Rostropovitsj mij – in het bijzonder aan het begin van mijn professionele reis. Hij was niet alleen een fantastisch cellist, maar ook een geweldig , leermeester, kamermusicus en opdrachtgever. Dat heeft zoveel impact, dat raakt me zeer.’
Voor je Rising Stars-tournee mocht je een compositieopdracht geven. Wie koos je daarvoor?
‘Ðuro Živković is naar mijn mening een van de beste componisten uit Oost-Europa. Zijn muzikale taal is uniek en ontroerend, en diep verbonden met mijn culturele wortels en het orthodoxe christendom. Twee jaar geleden voerde ik zijn werk Unceasing Prayers uit met het BBC Symphony Orchestra en dat was onze eerste samenwerking. Sinds dat moment wist ik dat ik iets samen met hem wilde doen, zodra de gelegenheid zich voordeed.
En nu is het zover. We zijn er al een tijdje over in gesprek en hebben nu [dit interview vond plaats in mei, red.] een opzet en een aantal tische ideeën. Als je een compositieopdracht geeft weet je nooit hoe het uitpakt, maar bij Ðuro heb ik een heel goed gevoel, ik denk dat we elkaars persoonlijkheid goed begrijpen. Het wordt een werk dat je zowel solo als met pianobegeleiding kunt spelen. Het is mijn eerste echte compositieopdracht. Voor mij was het belangrijk dat het stuk een waardevolle aanvulling zou worden op het repertoire, muziek die collega’s en toekomstige collega’s graag uit zouden willen voeren.’
Welke componisten hebben voor jou het verschil gemaakt?
‘Johann Sebastian Bach en Dmitri Sjostakovitsj. Hun muziek is veel meer met elkaar verbonden dan je zou denken; ik vind de spiritualiteit in hun muziek, de menselijkheid ervan, heel roerend. Sjostakovitsj heeft de manier waarop ik naar muziek luister veranderd. Van jongs af aan heb ik zijn muziek bestudeerd en mijn loopbaan begon met zijn Tweede concert tijdens het Koningin Elisabeth Concours 2022.
‘Geraakt worden door abstracte klanken van een stuk papier is iets magisch’
Tijdens mijn studie in Leipzig werd ik beïnvloed door de nalatenschap van Bach, ik speelde een bij zijn graf in de Thomaskirche. Omdat ik uit Servië kom, voelde Sjostakovitsj altijd heel dichtbij. Maar nu ik inmiddels een derde van mijn leven in Duitsland woon, heb ik ook een band met de grote Duitse componisten – met Bach als hun grootvader.’
Wat ga jij toevoegen aan de muziek?
‘Als je een groot podium wordt geboden is het heel belangrijk om ook iets terug te geven. Hoe je dat doet is natuurlijk een persoonlijke kwestie, maar lesgeven is een mooi voorbeeld van teruggeven. Je studeert zelf ook anders als je werkt met een leerling die erop gebrand is om beter te worden; dat is een van de redenen waarom Rostropovitsj zo’n goede cellist was. Je moet zelf afstand nemen en meer objectief naar de muziek gaan kijken dan wanneer je studeert om uit te voeren. Dat is een geweldig leerproces, niet alleen voor de student maar ook voor de docent. Ook compositieopdrachten geven is belangrijk. Ik wil graag een fijne partner zijn voor iedereen met wie ik samenwerk, en repertoire toevoegen en doorgeven aan een volgende generatie.’
Waarom moeten mensen naar de concertzaal blijven komen?
‘Naar een concert gaan is een speciale, bijna spirituele ervaring, waarbij iedereen het idee en de geest ervaart van een componist die soms honderden jaren geleden leefde. Het feit dat je emotioneel geraakt kan worden door abstracte klanken van een stuk papier is iets magisch: het kan eigenlijk niet. Het is bizar op een mooie manier. Die verbinding met de componist, met de uitvoerend musicus en met anderen in het publiek kan door niets anders vervangen worden.’
Waar kijk je naar uit?
‘Optreden en nog meer optreden! Dit seizoen is geweldig met mijn Rising Stars-tournee langs al die grote muziektempels met elk hun eigen publiek. En er komt een debuut-cd aan in 2028, maar dat mag ik eigenlijk nog niet zeggen.’
Deel of bewaar voor laterDelen
Preludium is een uitgave van Concertvrienden
