Het kan dus wel

Begin september speelden we in Monheim am Rhein, een charmant stadje tussen Düsseldorf en Keulen. De oude olieraffinaderij, prachtig gelegen aan de oever van de Rijn, was net verbouwd tot moderne evenementenhal annex concert­zaal. Aan het Concertgebouworkest de eer om als allereerste ­orkest daar te mogen spelen. Het bleek een twijfelachtige eer, want het gebouw leed nog aan behoorlijk wat kinderziektes.

De verbouwing had enige vertraging opgelopen en op weg naar de concertzaal moesten we klunen over het bouwmateriaal. De vrachtwagen met de instrumenten paste net niet door de deur van het ‘laadhok’ en reed pardoes wat lampen van het plafond. En toen ik eindelijk de wc gevonden had bleek zich achter de deur met het veelbelovende bordje ‘wc’ een lege, onafgewerkte opslagplaats te bevinden. Plast u maar even in die hoek…

Maar daarom niet getreurd, want het allerbelangrijkste is natuurlijk de zaal: hoe zou die er uit zien, hoe zou die klinken? De eerste aanblik beloofde niet veel goeds: binnen de historische muren van de raffinaderij was een zwarte, donkere doos met een enorm, nogal kaal podium geplaatst. Nee, sfeervol was het niet, maar de zaal klonk verrassend goed, en er waren allerlei mogelijkheden om met bewegende panelen de akoestiek bij te stellen. Dat is dan weer een voordeel van moderne archi­tectuur. Je hoeft niet meteen rigoureus te verbouwen als de akoestiek tegenvalt, zoals begin vorige eeuw in Het Concertgebouw toen het podium een meter moest worden opgehoogd.

Ja, dacht ik bij mezelf, het kán ook niet dat een nieuwe zaal meteen perfect is en moderniteit met de charme en de ziel van het oude verbindt. Behalve dan bij de Philharmonie de Paris, waar we de volgende dag de afsluiter van onze tournee speelden. Een fascinerend gebouw; van buiten een après-la-lettre ingestort hunebed en van binnen een grot met een levendig ‘art nouveau’-lijnenspel tussen balkons en podium. Het kan dus wel.