Rekoefening

Totdat ik voor NPO Klassiek ging freelancen had ik digitale principes. Ik zou geen dingen gaan gebruiken die mijn leven makkelijker en veiliger maken, als ik maar eerst even alles over mezelf vertel. Op mijn apparaten zou niets komen waarvan ik niet weet wat het is. Geen VPN’s, drives, vage beveiligings­programma’s die vanuit strikt geheimgehouden landen worden aangestuurd. Geen authenticatie-apps die meegluren in de rest van het toestel.

Het blijkt dat als er brood op de plank moet komen, er plots veel rek zit in mijn standpunten. Al het bovenstaande zegt me nog steeds niks, maar is nu wél onderdeel van mijn leven. Omdat het moet van de omroep. Ook een zeker streamingplatform, dat bekend staat vanwege schandelijke onderbetaling van artiesten, is tegenwoordig dagelijkse kost.

Betrapt, inderdaad: Spotify gebruikte ik soms al. Omdat het zo leuk is om iemand een gelegenheidsplaylist te sturen. 20 stukken over inheemse bloemen. 376 liedjes over trouwen waarin het niet goed afloopt. Maar in de podcasts die ik samenstel mág ik alleen muziek programmeren die op Spotify staat. Anders wordt het resultaat door datzelfde medium niet geaccepteerd. Weer zoiets waar de opportunist die ik blijk te zijn gewoon in meegaat. Alleen, het is nu al drie keer achter elkaar gebeurd dat ‘mijn’ podcast na een dag door Spotify verwijderd werd. De reden, volgens de NPO? Omdat er… muziek in zit. Het gebeurt continu.

Misschien is het iets met geoblocking, zegt men. Ik wil niet weten wat dat dan weer is.

Misschien is het omdat, als ik iets van Bach programmeer, Bach zelf gratis is maar de violist die hem uitvoert een fractie van een cent hoort te ontvangen. Bruto.

Boze tongen beweren dat platforms het liefst alleen nog AI-componisten en -artiesten gebruiken. Die hoeven namelijk geen brood op de plank. En ze hebben nog minder principes dan ik.