Klassieke mysteries

Wie een enigszins beroemde musicus gaat interviewen krijgt daar vaak een handleiding bij. Daarin staat waar het gesprek over mag gaan en vooral: waarover níet. De recente scheiding, het schandaaltje met de belasting. Het nieuwe kapsel, het wel en wee van de kinderen, de vete met die en die.

Ik reageer dan altijd een beetje beledigd. Natuurlijk gaat het mij om de inhoud. Als ik een artikel wilde schrijven over kledingkeuzes en liefdeslevens zou ik voor andere opdrachtgevers werken. Bovendien, het zou fijn zijn als de schaarse ruimte die klassieke muziek in de media krijgt, ook werd besteed aan de daadwerkelijke muziek.

Maar nu heb ik een leuke opdracht aangenomen: ik doe onderzoek en schrijf ­teksten voor de podcast Klassieke mysteries van AVROTROS en NPO Klassiek. Eerdere afleveringen gingen bijvoorbeeld over de vraag of Ernest Chaussons fatale fietstocht wel een ongeluk was, en of Hildegard von Bingen de toekomst kon voorspellen.

Dit najaar komen er nieuwe queestes online. Een paar daarvan zit ik voor te bereiden. Zo’n beetje het eerste wat opdook was een naaktportret van een componist die voor het nageslacht wilde vastleggen hoe het eruit zag als hij zichzelf met een zweep had geslagen. Het tweede was een reeks zeurbrieven van een componist aan zijn moeder. Dat hij nu echt een degelijke studie deed (niet waar), zijn verkeerde vrienden niet meer zag (dus wel), even wat geld nodig had maar dat snel terug zou betalen (u raadt het al).

Ik tref slinkse manieren waarop musicerende mannen roem vergaren over de rug van hun veel talentvollere vrouw. In sommige eeuwen had eigenlijk iedereen syfilis, ook (vooral) als ze zeiden dat het iets anders was. Er gaat een wereld voor me open. Nu alleen nog zorgen dat ik ook genoeg muzikale mysteries vind. Anders mag ik nooit meer iemand interviewen.