Wat vond je ervan?

Soms komt na een concert de gevreesde vraag op me af: wat ik er nou van vond? Daarmee wordt dan bedoeld dat ik, als (vermeend) kenner, vast iets zinnigs te melden heb over wat we net hebben gehoord. Iets dat (blijkbaar) meer hout snijdt dan dingen die de vraagsteller zelf had bedacht.

Op zich kun je aan mij meestal goed merken wat ik ergens van vind. Bijvoorbeeld omdat ik een tijdje stil ben, omdat ik nog even in de sfeer van zojuist wil blijven. Omdat ik ‘wauw’ zeg. Of omdat ik al naar de bar gerend ben, om voor de meute uit de cola te bestellen die het afgelopen uur mijn gedachten beheerste, aangezien de muziek daar niet in slaagde.

Maar er wordt iets verlangd als een analyse. Daarvoor vind ik mezelf niet speciaal de uitgelezen persoon. Bijvoorbeeld omdat ik zelf helemaal niks bak van muziek.

Dit weekend bezocht ik een pianorecital en wilde mijn vriendin na afloop weten hoe ik het had gevonden. Er klonk twijfel door in haar stem. Ze zou zelf geen vijf sterren geven, voelde ik aan, maar dacht dat het misschien aan haar lag, dus nu moest ik éérst met een beoordeling komen.

We hadden Tsjaikovski gehoord en ­Schubert. Stukken die ik heel goed kende en waarbij in mijn hoofd een versie meeliep die ánders klonk. Beter? Of gewoon anders? Ik ben een ­‘linkerhandliefhebber’. Voor mij gaan veel composities over de baspartij, niet over de melodie. Bij deze pianist werd de linkerhand nogal aan elkaar gekleid – misschien wel door het rechterpedaal. Minder? Of gewoon anders?

En zou ik zelf in dit leven ooit maar in de buurt komen van wat ik net had gehoord? Natuurlijk niet. Het was bovendien best fijn geweest om ondertussen in mijn brein ‘mijn’ variant af te draaien.

‘Wil je een colaatje?’, vroeg ik.