Sopraan Katharina Konradi en mezzosopraan Catriona Morison: ‘We waren meteen, klik, een duo’

We spreken ­sopraan ­Katharina ­Konradi en ­mezzosopraan Catriona Morison online vanuit hun respectievelijke huizen in Wiesbaden en Berlijn. Ze zijn blij elkaar te zien. Buiten ligt sneeuw, het is glad en Morison is licht verkouden. Binnen blijven dus, geen excuus meer om de belastingaangifte uit te stellen, wel tijd voor een vrolijk gesprek. 

Een bonte verzameling

Als BBC New Generation Artists vonden Konradi en Morison elkaar in 2019 in hun liefde voor het zingen van duetten. Konradi: ‘We ontdekten dat de kleur van onze stemmen, onze verbeelding en onze ideeën over muziek naadloos op elkaar aansloten. We waren meteen – klik – een duo.’ Morison: ‘We konden ons direct aan elkaar optrekken, een bijzondere manier om elkaar te leren kennen en de basis voor een hechte vriendschap.’ Ze vroegen pianist Ammiel Bushakevitz, met wie ze beiden eerder werkten, hen te begeleiden. Dat resulteerde in 2024 in de cd ECHOES en in een concertreeks die hen nu ook naar Amsterdam brengt.

‘Een bonte verzameling romantische liederen’, zo kondigt Het Concert­gebouw het programma van de zangeressen aan. Hoe is dat tot stand gekomen? Morison: ‘Er zijn niet veel duo’s die dit repertoire zingen, onze voorbeelden uit het verleden zijn Ann Murray en Felicity Lott, en Angelika Kirchschlager en Barbara Bonney. We zijn allebei gaan speuren en vonden van alles.’ Over de selectie waren ze het snel eens: het moest een programma worden met verschillende kleuren, verschillende talen – zeker Frans, zegt Morison: ‘We hebben dezelfde Frans-coach!’ – en absoluut met vrouwelijke componisten.

‘Uiteindelijk is het een programma geworden dat gemakkelijk in het gehoor ligt, soms een beetje stout en soms gaat het gewoon om prachtige klanken en heerlijke melodieën.’ Konradi: ‘Het voelt als een reis langs verschillende stemmingen. Na lichte Schumann-liederen gaan we de diepte in met Brahms – donkere, serieuze Duitse muziek, en ten slotte sprankelende Franse noten. Van stevig geaard naar boven, naar de Tarantelle van Fauré: vuurwerk!’

Het verschil maken

Konradi: ‘Het bijzondere aan ons t­rio is dat we bijna altijd op één lijn zitten en weinig tijd kwijt zijn aan discussie. En we proberen alle drie graag uit wat de ander voorstelt.’ Morison: ‘Dan wordt het pas echt leuk; je kunt gaan spelen en de gekste dingen uitproberen. Dat doen we dus, tot we hard moeten lachen en weten: dit is over the top…’

En als ze het niet eens zijn? Wie heeft dan de doorslaggevende stem? ‘Oeh…’ Ze kijken elkaar lachend aan. ‘We blijven altijd reuze vriendelijk’ zegt ­Morison met een beetje ironie. ‘Oké, dan proberen we het eens op jouw manier. Meestal komen we dan tot dezelfde conclusie: dít werkt en dát is helemaal niks. Daar zijn repetities voor, op het podium hebben we allemaal dezelfde mindset.’

‘We voelen ons enorm vrij om risico’s te nemen’

Wat betekent het voor de samenwerking om vrienden te zijn? Morison: ‘De vriendschap zorgt voor een basis van diep vertrouwen, alles voelt natuurlijk en soepel.’ Konradi: ‘Als ik een solo­recital geef, kost me dat heel veel energie, terwijl ik op het podium met Catriona en Ammiel juist steeds meer energie krijg. Er ontstaat alle ruimte voor spontaniteit. Laatst in Wenen waren we na het concert verbaasd over alles wat we ineens anders hadden gedaan. We voelen ons enorm vrij om risico’s te nemen.’ Morison noemt het een feestje op het podium: ‘Het is eigenlijk alleen maar genieten. Soms lachen we om elkaar tot vlak voor we opgaan. En als iets wat minder gaat, zorgen we samen dat we het niet te serieus nemen.’ 

Niet lang geleden waren ze op een tournee allebei ziek. Konradi: ‘Vlak voor we het podium opgingen vertelde ik Catriona dat ik misschien moeite zou hebben met hoge noten. Tijdens het zingen gaf ze me toen steeds een beetje extra tijd voordat ik omhoog moest.’ Bij een volgend concert was het omgekeerd: Morison vroeg Konradi op sommige plekken lichter te zingen en wat extra vaart te maken, zodat ze haar stem niet hoefde te forceren. ‘Als zanger ben je kwetsbaar, afhankelijk van de conditie van je stem – onze vriendschap maakt het verschil.’

Ook buiten de concertzaal brengen de zangeressen en hun pianist graag tijd met elkaar door. Konradi: ‘Zeker op tournee is het fijn dat we ons op ons gemak voelen bij elkaar en dat we lol hebben.’ Morison: ‘We zijn alle drie enorme foodies. Het is altijd een heel gedoe voor we een goede plek vinden om te eten.’ Konradi: ‘En shoppen! ­Catriona en ik houden allebei van vintage shoppen.’

Altijd een verrassing

Hoe zouden ze elkaars stem en elkaars kwaliteiten beschrijven? Ze kijken elkaar vragend aan. Morison begint: ‘Katharina’s stem heeft een hele pure kern, hij is in de loop van de tijd ronder geworden en rijker, maar ze heeft nog steeds een soort klokjesachtige boventoon. Het is gewoon magisch hoe haar stem zich opent.’ Konradi glimlacht en onderbreekt haar: ‘En waarom ik zo van jouw stem houd? Hij ondersteunt me – ik hoef me alleen maar te laten dragen. En ik vind het ongelofelijk hoe puur en slank je stem kan zijn in het hoge register in Franse liederen.’

‘Het is altijd een verrassing hoe we een volgende keer samen zullen klinken’

 Ze verwonderen zich er allebei over hoe hun stemmen zich blijven ontwikkelen. Morison: ‘Als ik je na een paar maanden weer hoor denk ik soms: wow, wat is er met je stem gebeurd? Hij is zo veel ronder geworden.’ Konradi: ‘We werken allebei hard om nieuwe kleuren in onze stem te ontdekken. Daarom is het altijd een verrassing hoe we een volgende keer samen zullen klinken. In mei zijn er weer nieuwe kleuren, dat weet ik zeker.’

Morison zong eerder in de Kleine Zaal van Het Concertgebouw, tijdens het Mahler Festival in mei 2025. Heeft ze een advies voor Konradi? ‘Geen enkel advies nodig! De zaal is prachtig, voelt intiem en je zingt er heel makkelijk. Elke klank die je maakt, bloeit als vanzelf op en vult de ruimte.’ Konradi kan niet wachten: ‘Voor het eerst op deze magische plek, waar ik al zo veel over gehoord heb…’ Morison weet het zeker: ‘De muziek is vrij onbekend, maar fantastisch – iedereen gaat met een brede glimlach naar huis.’ Konradi lacht: ‘We will rock it!’