Schuberts Octet en Salve Regina met Anna Prohaska

Opus Klassik riep Anna Prohaska uit tot zangeres van het jaar 2024, en in het lopende concertseizoen is ze spotlight artist van het Toronto Symphony Orchestra. De Oostenrijks-Engelse sopraan studeerde aan de Musikhochschule ‘Hanns Eisler’ in haar woonplaats Berlijn, waar ze op achttienjarige leeftijd debuteerde aan de Komische Oper en op twintigjarige leeftijd aan de Staatsoper Unter den Linden.

Sinds 2006 is ze aan deze laatste vast verbonden, en sinds 2008 staat ze ook regelmatig op de Salzburger Festspiele.

Anna Prohaska werd geëngageerd door La Scala in Milaan, de Hamburger Staatsoper, de Bayerische Staatsoper, het Theater an der Wien, het Bolsjoi Theater in Moskou, het Royal Opera House in Londen, de Opéra National de Paris en De Nationale Opera in Amsterdam. In oratoria en vocaalsymfonisch repertoire zong ze met de Wiener en de Berliner Philharmoniker (debuut 2007), het London Symphony Orchestra, het NHK Symphony Orchestra, Tokyo en de orkesten van Los Angeles, Cleveland en Boston.

Bij het Concertgebouw­orkest debuteerde ze in de Kerstmatinee van 2014 (Mahlers Vierde symfonie met Mariss Jansons) en keerde ze terug in 2020 (Gluck, Händel, Mozart en Rameau) en 2023 (in een programma van Iván Fischer over de cartouches van de Grote Zaal).

Oude muziek zong Anna Prohaska met bijvoorbeeld het Freiburger Barockorchester, de Academy of Ancient Music en – ook in de Grote Zaal in 2016 – Il Giardino Armonico. Anderzijds droegen hedendaagse componisten als Widmann en Rihm hun werken aan haar op.

In de Kleine Zaal bracht de sopraan eerder thematische liedprogramma’s in 2015 (ron­dom Shakespeares Ophelia) en 2018 (Behind the Lines, met de Eerste Wereldoorlog als onderwerp). Een eerdere uitnodiging voor Paradise Lost, dat inmiddels ook op cd is verschenen, kon in december 2020 vanwege de coronapandemie niet doorgaan.

Veronika Eberle begon op zesjarige leeftijd met vioolspelen en volgde later lessen bij docenten als Olga Voitova, Christoph Poppen en Ana Chumachenko. De violiste ontving een beurs van de Borletti-Buitoni Trust, was ‘Junge Wilde’ van het Konzerthaus Dortmund (2010-2012) en BBC New Generation Artist (2011-2013).

Een belangrijk debuut maakte Veronika Eberle toen ze op haar zestiende bij de Berliner Philharmoniker onder leiding van Simon Rattle het Vioolconcert van Beethoven speelde in Salzburg. Sindsdien soleerde ze bij vele beroemde gezelschappen, waaronder het London Symphony Orchestra, het Gewandhausorchester Leipzig, de New York Philharmonic en – in juni 2013 – het Koninklijk Concertgebouworkest.

Als kamermusicus deelt ze het podium met collega’s als Renaud Capuçon, Shai Wosner en Lars Vogt. Het vorige optreden van Veronika Eberle in de Kleine Zaal was op 12 februari in de serie Strijkers met Variatie. Haar Kleine Zaal-debuut was een recital met pianist Oliver Schnyder in november 2011. Veronika Eberle bespeelt de ‘Dragonetti’-Stradivarius uit 1700.

De Zweedse Malin Broman studeerde bij David Takeno aan de Guildhall School of Music and Drama in Londen en won prijzen van de Carl Nielsen Violin Competition en de Washington Competition for Strings.

Ze soleerde bij het Göteborg Symfonieorkest, het Filharmonisch Orkest van Kopenhagen en de Academy of St Martin in the Fields.

Malin Broman is mede-oprichter van het Kungsbacka Trio, dat werd geselecteerd voor het BBC New Generation Artists Scheme en de Rising Stars-serie 2002/2003, en van het Kungsbacka Chamber Music Festival. Voor kamermuziek sloot ze zich aan bij het Leopold String Trio, het Belcea Quartet en het Elias String Quartet en treedt ze op met haar man, de pianist Simon Crawford-Phillips.

Ook is Malin Broman mede-oprichter van het Stockholm Syndrome Ensemble, dat een eigen serie heeft in Musikaliska in Stockholm. Sinds 2008 is ze concertmeester van het Zweeds Radio Symfonieorkest en ze is geregeld gastaanvoerder bij het Mahler Chamber Orchestra, het Chamber Orchestra of Europe, Philharmonia en het London Symphony Orchestra. Sinds 2019 is ze artistiek leider van het Ostrobothnian Chamber Orchestra (Finland).

Malin Broman geeft les aan het Edsberg Instituut in Stockholm en heeft een Stradivariusviool uit 1709 en een altviool van Bajoni uit 1861 in bruikleen.

Danusha Waskiewicz begon op zesjarige leeftijd met vioolspelen en koos toen ze tien was voor de altviool. Ze was leerling van onder anderen Tabea Zimmermann en viel in 2000 meervoudig in de prijzen tijdens het ARD Concours in München.

De altiste begon haar carrière in het hr-Sinfonieorchester in Frankfurt. Op vijfentwintigjarige leeftijd werd ze lid van de Berliner Philharmoniker, waar ze twee jaar later de positie verwierf van aanvoerder van de altviolen.

Momenteel maakt Danusha Waskiewicz deel uit van het Orchestra Mozart in Bologna en van het Lucerne Festival Orchestra. Als solist trad de Duitse altvioliste op met gezelschappen als het Stuttgarter Kammerorchester en het Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks. Danusha Waskiewicz speelt bovendien graag kamermuziek en vormt een duo met pianist Andrea Rebaudengo.

In oktober 2019 speelde ze ook in de Kleine Zaal, in Isabelle Fausts eerste Spotlight-programma met onder meer het Octet van Schubert.

Quirine Viersen kreeg haar eerste cellolessen van haar vader Yke Viersen, cellist in het Concertgebouworkest van 1971 tot 2014. Ze studeerde bij Jean Decroos en Dmitri Ferschtman aan het Conservatorium van Amsterdam en bij Heinrich Schiff aan het Mozarteum in Salzburg.

De celliste won prijzen op het Rostropovich Concours (Parijs 1990), het Internationale Celloconcours (Helsinki 1991) en het Tsjaikovski Concours (Moskou 1994), en in 1994 kreeg ze de Nederlandse Muziekprijs. Quirine Viersen soleerde bij de Wiener Philharmoniker, het Concertgebouworkest, het Nederlands Philharmonisch Orkest en het Filharmonisch Orkest van Sint-Petersburg.

Na een bijna twintigjarige samenwerking met ­pianiste Silke Avenhaus ging ze nieuwe duoverbanden aan met Enrico Pace (Kleine Zaal oktober 2019) en Thomas Beijer (Kleine Zaal oktober 2021), en in november vorig jaar was ze in de Kleine Zaal te gast in een kwintet met onder anderen pianist Severin von ­Eckardstein en altvioliste Isabelle van Keulen.

Quirine Viersen bespeelt de ‘Joseph Guarnerius Filius Andreae’ uit 1715, ter beschikking gesteld door het Nationaal Muziekinstrumenten Fonds. Heinrich Schiff deed haar een van zijn strijkstokken cadeau.

Ieder jaar reizen artistiek leider Candida Thompson en de aanvoerders van Amsterdam Sinfonietta langs de nationale en internationale kamermuziekpodia. Voor de huidige tournee schuift Rick Stotijn aan, voormalig bas-aanvoerder van Amsterdam Sinfonietta.

Rick Stotijn studeerde aan het Conservatorium van Amsterdam bij zijn vader Peter Stotijn en aan de Musikhochschule in Freiburg bij ­Bozo Paradzik. Hij kreeg in 2013 de Nederlandse Muziek­prijs. Als solist musiceerde hij met onder meer Amsterdam Sinfonietta, het ­Residentie ­Orkest en de philharmonie zuidnederland.

Bij het Finse Joensuu City Orchestra vertolkte hij een soloconcert van Gavin Bryars en bij het ­Radio ­Filharmonisch Orkest het nieuwe werk Reports from the Low Country van Martijn ­Padding. Kamermuziek speelt hij met collega’s als Liza Ferschtman, ­Janine Jansen, Bram van Sambeek, Julius Drake, Joseph Breinl en zijn zus, mezzosopraan Christianne Stotijn.

Rick Stotijn is aanvoerder bij het Zweeds Radio Symfonie ­Orkest en voert ook geregeld de basgroep aan in het Orchestra Mozart, het Chamber Orchestra of Europe en het Mahler Chamber Orchestra.

Pascal Moraguès is sinds 1985 de eerste klarinettist van het Orchestre de Paris. Met dit orkest, maar ook met tal van andere gezelschappen, soleerde hij in vele klarinetconcerten. Hij speelde onder leiding van dirigenten als Christoph Eschenbach, Frans Brüggen, Zubin Mehta en Daniel Barenboim.

Als kamermusicus treedt Pascal Moraguès op met collega’s als Yuri Bashmet, Shlomo Mintz, Pascal Rogé en Itamar Golan. De klarinettist maakt deel uit van het Moraguès Kwintet, het Mullova Ensemble en het Ensemble Katia & Marielle Labèque. Pascal Moraguès sluit zich ook regelmatig als orkestlid aan bij het Chamber Orchestra of Europe.

Op cd is hij onder meer te beluisteren met het Wanderer Trio in Messiaens Quatuor pour la fin du temps en met het Pražák Kwartet in Brahms’ Klarinetkwintet.

Pascal Moraguès is als docent verbonden aan het conservatorium in Parijs en geeft daarnaast regelmatig les aan conservatoria in Osaka en Londen.

Na zijn opleiding in Zagreb en Detmold was Radovan Vlatkovic in 1983 winnaar van het ARD Concours in München, wat de deuren opende naar een internationaal succesvolle carrière. Hij was te gast op talloze belangrijke muziekfestivals in Europa, de Verenigde Staten, Canada, Japan en Australië. Als solist was de hoornist te beluisteren met gezelschappen als het BBC Symphony Orchestra, het Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks en het NHK Symfonieorkest in Tokio.

In de Grote Zaal van Het Concertgebouw debuteerde hij in april 2002 met het Eerste hoornconcert van Richard Strauss met Het Gelders Orkest onder leiding van Lawrence Renes en soleerde hij later ook nog bij de Radio Kamer Filharmonie en het Radio Filharmonisch Orkest. Radovan Vlatkovic voerde ook tal van nieuwe composities uit, zoals het in 2008 voor hem geschreven Hoornconcert van Krzysztof Penderecki met onder meer de Bremer Philharmoniker en het Deutsches Symphonie-Orchester Berlin.

Radovan Vlatkovic was in het verleden docent aan de Musikhochschule in Stuttgart en is momenteel verbonden aan het Mozarteum in Salzburg.

Marco Postinghel groeide op in Bolzano, begon daar ook zijn muzikale opleiding, en vervolgde deze in Hannover bij Klaus Thunemann. In Venetië had hij les van Benedetto Marcello. Vervolgens werd hij toegelaten tot de Orchester-Akademie van de Berliner Philharmoniker.

Marco Postinghel was lid van het European Union Youth Orchestra en was vier jaar lang als eerste fagottist verbonden aan het Orchestre de Paris. In 1994 kreeg hij deze positie bij het Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks in München.

De Italiaanse musicus soleerde in tal van fagotconcerten en speelde daarbij onder leiding van dirigenten als Lorin Maazel, Kent Nagano en Semyon Bychkov. Hij speelt ook graag repertoire uit de Barok en werkte voor het uitvoeren van hedendaagse muziek samen met bijvoorbeeld het Ensemble Modern.

Marco Postinghel is docent aan het Mozarteum in Salzburg en geeft ook les aan enkele conservatoria in Italië.