Close-up: Artist in residence Pierre-Laurent Aimard

Pierre-Laurent Aimard geldt als een autoriteit op het gebied van de hedendaagse muziek, en werpt ook graag nieuw licht op het oudere repertoire. Hij werd geboren in Lyon en studeerde in Parijs bij Yvonne Loriod en in Londen bij Maria Curcio. De Fransman bouwde nauwe banden op met compo­nisten als György Kurtág, Karlheinz Stockhausen en Elliott Carter en werkte vijftien jaar lang met György Ligeti aan de opnames van diens complete oeuvre.

Voor zijn première-opname van Murails pianoconcert Le Désenchantement du monde met het Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks kreeg hij een Gramophone Award. Naast zijn vele soloprojecten wordt Pierre-­Laurent Aimard geëngageerd door de belangrijkste orkesten wereldwijd; zo debuteerde hij in 1987 bij het Concert­gebouworkest en was hij er in het seizoen 2018/19 artist in residence. In 2024/2025 vierde de pianist de 150ste verjaardag van Maurice Ravel met onder meer The Philadelphia Orchestra en de Czech Philharmonic.

Ook markeerde hij het eeuwfeest van zijn leermeester en vriend Pierre Boulez – onder meer samen met het Ensemble intercontemporain en in een reeks solorecitals. Andere hoogtepunten waren wereldpremières van ‘…selig ist…’ van Mark Andre op de Donaueschinger Musiktage en van een nieuw werk voor piano vierhandig in Berlijn zij aan zij met componist George Benjamin. Pierre-Laurent Aimard geeft les aan conservatoria in Keulen en Parijs en werd in 2017 geëerd met de Ernst von Siemens Musikpreis.

In zijn vorige recital in Het Concertgebouw, op 30 januari 2022, klonk de cyclus Vingt regards sur l’Enfant-Jésus van Olivier Messiaen, met wie Pierre-Laurent Aimard al op zijn twaalfde kennismaakte en sindsdien veelvuldig aan diens muziek werkte.

Ursula Schoch kreeg haar eerste vioollessen op vierjarige leeftijd. Na de middelbare school studeerde zij viool bij Saschko Gawriloff en kamermuziek bij het Alban Berg Strijkkwartet aan de Musikhochschule in Keulen.

In 1987 behaalde Schoch met haar trio de eerste prijs bij Jugend Musiziert, het muziekconcours voor de jeugd in Duitsland. In 1990 herhaalde ze deze prestatie als solovioliste. In 1992 was ze eerste prijswinnares van het Deutsche Musikwettbewerb.

Van 1998 tot 2000 was Ursula Schoch lid van de Berliner Philharmoniker. Sinds het seizoen 2000/01 is zij tweede concertmeester bij het Koninklijk Concertgebouworkest. Daarnaast treedt zij regelmatig op in verschillende kamermuziekformaties.

In 2014 verscheen de cd Baltic Souls, de weerslag van het muzikale deel van een concertlezing van schrijver Jan Brokken, waarmee Schoch en pianist Marcel Worms vaak te horen waren. Ursula Schoch bespeelt een viool van J.B. Guadagnini.

Keiko Iwata groeide op in de buurt van Nagoya in Japan. In 1983 haalde ze haar viooldiploma aan de Toho Gakuen School of Music in Tokio. Op een vioolconcours in München ontmoette ze de vermaarde violist en pedagoog Herman Krebbers, voormalig concertmeester van het Concertgebouworkest. Ze verhuisde in 1988 naar Amsterdam om bij Krebbers aan het Sweelinck Conservatorium te studeren.

Sinds 1992 is Keiko Iwata als eerste violiste verbonden aan het Koninklijk Concertgebouworkest. Ze geeft daarnaast graag kamermuziekconcerten en schoolconcerten in Japan.

Keiko Iwata speelt een viool van Guadagnini uit 1764 met een voorblad van Antonio Gragnani.

Ken Hakii studeerde in zijn geboortestad Tokio. Hij vervolgde zijn studie aan het Conservatorium van Keulen bij Rainer Moog en volgde lessen bij Milton Thomas en William Primrose. In 1985 kwam hij in dienst van het Concertgebouworkest. Sinds 1992 is hij aanvoerder van de altviolen. Tijdens een Europese tournee in 1997 speelde Ken Hakii bij het orkest de altsolopartij in Richard Strauss’ Don Quixote.

In november 2003 soleerde hij samen met zijn echtgenote, violiste Hiromi Kikuchi, in György Kurtágs ...Concertante... voor viool, altviool en orkest. Zij speelden dit werk ook met onder meer het BBC Symphony Orchestra, het orkest van het Teatro della Scala in Milaan en het Konzerthausorchester Berlin tijdens belangrijke internationale muziekfestivals in onder meer Salzburg, Luzern, Wenen, Parijs en Venetië. 

De cd Signs, Games and Messages met muziek van Kurtág door onder anderen Ken Hakii en Hiromi Kikuchi ontving in 2003 een Edison Klassik en de Preis der deutschen Schallplattenkritik, en werd als beste opname van het jaar bestempeld door The New York Times. Dankzij een -royale particuliere donateur kon voor Ken Hakii in 2011 een altviool van de hand van Francesco en Giovanni Grancino (Milaan, ca. 1680) worden aangekocht, die via RCO Foundation aan hem in bruikleen is gegeven.

Cellist Johan van Iersel studeerde bij Elias Arizcuren aan het Utrechts Conservatorium, waar hij in 1995 met onderscheiding afstudeerde. Na zijn vervolgstudie bij Philippe Müller aan het Parijse Conservatoire National Supérieur de Musique volgde hij masterclasses bij Siegfried Palm, Mstislav Rostropovich en Heinrich Schiff. Sinds september 1997 is hij plaatsvervangend solocellist bij het Concertgebouworkest.

John van Iersel won prijzen op het Prinses Christina Concours (1990), het Postbank Sweelinck Concours (1992) en het concours van de Stichting Jong Muziektalent Nederland (1991). Samen met pianist Jeroen Bal ontving hij in 1992 de Zilveren Vriendenkrans van de Vereniging Vrienden van het Concertgebouworkest.

Met Jeroen Bal en plaatsvervangend concertmeester Tjeerd Top vormt hij het Vermeer Trio. Van Iersel speelde ook in het Escher Trio en is lid van het Blaeu Strijkkwartet, dat in binnen- en buitenland optreedt. Hij soleert regelmatig bij onder andere bij het Concertgebouworkest, het voormalige Radio Kamerorkest en het Residentie Orkest.

Johan van Iersel bespeelt sinds 2005 een F. Ruggieri cello (Cremona, 1687), voorheen eigendom van zijn celloleraar. Deze cello werd door de Foundation Concertgebouworkest en een aantal particulieren samen aangekocht en aan Van Iersel in bruikleen verstrekt.

Contrabassist Pierre-Emmanuel de Maistre maakt sinds augustus 2013 deel uit van het Concertgebouworkest en werd in 2015 benoemd tot solocontrabassist van het orkest.

Aanvankelijk studeerde hij cello aan het conservatorium van zijn geboortestad Toulon en aan het conservatorium van Rueil Malmaison. Vervolgens studeerde Pierre-Emmanuel de Maistre contrabas bij Jean Pierre Resecco in Toulon en bij Vincent Pasquier in Parijs, waarna hij doorstudeerde aan de Folkwang Hochschule in Essen bij Niek de Groot, voormalig eerste solobassist van het Concertgebouworkest. Hij deed mee aan masterclasses van Philippe Müller, Gary Hoffman, Franz Helmerson en Matthew McDonald.

Tussen 2003 en 2007 was hij lid van het Gustav Mahler Jugendorchester en tevens was hij lid van het Seiji Ozawa International Chamber Music Academy in Zwitserland. In 2003 werd Pierre-Emmanuel de Maistre tot plaatsvervangend solobassist in het Orchestre National de Lille. Daarnaast remplaceerde hij bij diverse andere orkesten in Frankrijk, en in 2012 ook bij het Concertgebouworkest.

Kamermuziek is belangrijk voor Pierre-Emmanuel - in 2007 nam hij deel aan de Seiji Ozawa International Academy, een zomercursus voor kwartetspel in Genève.

Pierre-Emmanuel nam deel aan diverse kamermuziekfestivals, zoals het festival Opera Barga en het Festival International de Musique de Chambre in Thèze in Zuid-Frankrijk.

Hij is hoofdvakdocent contrabasbas aan de Musikene Superior Arts Center in San Sebastián.

Pierre-Emmanuel bespeelt een contrabas uit de collectie van de Foundation Concertgebouworkest, een Bergonzi gebouwd in Cremona (ca. 1760).

Calogero Palermo is solo­klarinettist van het Concertgebouworkest sinds augustus 2015.

Na zijn opleiding aan het conservatorium van Palermo en bij Thomas Friedli in Genève werd Calogero Palermo al op 22-jarige leeftijd aangenomen als soloklarinettist van het Orchestra del Teatro V. Bellini in Catania, Sicilië.

Van 1997 tot 2008, en later opnieuw van 2012 tot 2015, was hij soloklarinettist van het Orchestra Teatro Opera di Roma. Tijdens de tussenliggende jaren was hij werkzaam in het Orchestre National de France. Hij remplaceerde onder meer bij het Orchestra Filarmonica della Scala di Milano en het Concertgebouworkest.

Ondertussen maakte Calogero Palermo naam als solist en kamermusicus; hij trad op in de belangrijkste Italiaanse steden en in Spanje, Duitsland, Frankrijk, Tunesië, Rusland, China, Taiwan, Japan en de Verenigde Staten. Hij was als solist te horen via radio- en tv-zenders in Italië, Frankrijk en Roemenië, bijvoorbeeld in Webers Eerste klarinetconcert op RaiTrade.

Bij het Concertgebouworkest treedt hij voor het eerst op als solist. De Siciliaanse klarinettist geeft regelmatig masterclasses. Hij schreef de didactische methode Soli d’orchestra met revisies en arrangementen voor klarinet en piano van bekende werken.

Hein Wiedijk studeerde cum laude af bij George Pieterson aan het Sweelinck conservatorium te Amsterdam. Sinds 1996 maakt hij deel uit van het Koninklijk Concertgebouworkest.

Hij speelde kamermuziek met onder anderen Han de Vries, Anner Bijlsma, Pieter Wispelwey en Gervase de Peyer. Hein was – samen met pianist Frank van de Laar en celliste Larissa Groeneveld – een van de winnaars van het Vriendenkrans Concours in 1987 en won prijzen op diverse internationale kamermuziekconcoursen.

Als mede-oprichter van Camerata RCO geeft hij concerten over de hele wereld (Japan, Taiwan, USA en in Europa). Hij maakte cd's met werken van Beethoven, Brahms, Ravel, Mozart en Mahler.

Jos de Lange studeerde eerst cum laude af in de wiskunde voordat hij in Amsterdam fagot ging studeren bij John Mostard. Hij was negentien toen hij begon met fagot spelen nadat hij tien jaar klarinet gespeeld had. 'Fagot, want het mooiste geluid denkbaar; het staat bovendien dicht bij de menselijke stem.'

Sinds 1982 speelt Jos de Lange in het Koninklijk Concertgebouworkest. Daarnaast heeft hij altijd veel kamermuziek gespeeld, onder andere bij de Amsterdamse Bachsolisten, het Viotta Ensemble en het Bommel Quartet. Op tientallen cd's met kamermuziek is hij te beluisteren.

Jos de Lange is hoofdvakdocent aan het Conservatorium van Amsterdam. Hij is maar één keer met tegenzin naar een orkestrepetitie gegaan, maar hij zegt niet voor welk stuk dat was.

José Luis Sogorb Jover werd geboren in Pinoso, in de Spaanse provincie Alicante. Hij begon zijn hoornstudie bij Enrique Rodilla, studeerde verder bij Vicente Navarro aan het conservatorium van Alicante en voltooide zijn studie bij Herman Jeurissen aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag, waar hij zowel zijn Bachelor- als zijn Masterdiploma cum laude behaalde.

Na zeven jaar te hebben gediend als hoornist van Het Gelders Orkest werd José Sogorb Jover aangenomen als solohoornist bij het Orquesta Sinfónica de Galicia. Sinds augustus 2016 maakt hij deel uit van het Koninklijk Concertgebouworkest.

Hij remplaceerde bij orkesten uit heel Europa en werkte met dirigenten als Riccardo Chailly, Bernard Haitink, Valery Gergiev, Mariss Jansons, Zubin Mehta en Yannick Nézet-Séguin.

José Luis Sogorb Jover gaf recitals, soloconcerten en kamermuziekuitvoeringen in Nederland, België, Frankrijk, Brazilië en Spanje, waar hij ook masterclasses gaf aan jonge musici.