Michael Haydn: Symfonie nr. 7 in Es gr.t. (1764)
Dat Michael Haydn (1737-1806) altijd in de schaduw van zijn oudere broer staat, is jammer. De zevende van zijn ruim veertig symfonieën is elegant en koninklijk, staat in een destijds
Emilie Mayer: Symfonie nr. 7 in f kl.t. (1855)
Mayer (1812-1883) was tijdens haar leven een gewaardeerde componist, maar werd daarna vrijwel vergeten. De vurige dramatiek en het isch vernuft van haar voorlaatste symfonie laten horen waarom het goed is dat haar werk wordt herontdekt.
Jean Sibelius: Symfonie nr. 7 in C gr.t. (1914-24)
Na jaren zwoegen had Sibelius (1865-1957) de essentie te pakken. Zijn eendelige Zevende ontvouwt zich op organische wijze en neemt ons mee in een prachtige wereld, ergens buiten de onze.
Henk Badings: Symfonie nr. 7, ‘Louisville Symphony’ (1954)
Het enorme oeuvre van Badings (1907-1987) is grotendeels onbekend. Van zijn vijftien symfonieën speelde het Concertgebouworkest er vijf. De spannende, toegankelijke Zevende is nog niet aan de beurt geweest. We wachten vol ongeduld…
Gloria Coates: Symfonie nr. 7, ‘The Whirligig of Time’ (1989-90)
Coates (1933-2023) zocht de werelden tussen de tonen. Je herkent haar werk aan de vele ’s. Van haar zestien symfonieën is nummer 7 een van de somberste.
Liana Alexandra: Symfonie nr. 7 (1996)
Deze Roemeense (1947-2011) schreef negen kraakheldere symfonieën in een heel eigen neoclassicistische stijl. De Zevende neemt je meteen bij de lurven en na 25 minuten denk je: waarom horen we haar muziek nooit?
Valentyn Sylvestrov: Symfonie nr. 7 (2002-03)
In 2022 ontvluchtte Sylvestrov (1937) zijn geboorteland Oekraïne, maar zijn oeuvre leek altijd al één groot afscheid. Neem zijn sobere Zevende symfonie: muziek van flarden, vervagende herinneringen, verwaaiende nostalgie, echo’s van ooit.
Het Concertgebouworkest speelt Mahlers Zevende op 28, 29 en 30 oktober en 1 november, en die van Dvořák op 5, 6 en 7 november.
Preludium is een uitgave van Concertvrienden







