7x liefdesmuziek

1. Robert Schumann: Fantasie in C groot, op. 17 (1836)

Van al zijn muzikale liefdesbrieven aan de negen jaar jongere pianiste en componiste Clara Wieck is dit pianostuk de vurigste. De twee hadden nog vele hordes te nemen voor ze elkaar eindelijk in de armen konden sluiten.

2. Clara Schumann: Variationen über ein Thema von Robert Schumann, op. 20 (1853)

Als verliefde puber had ze in 1833 haar opus 3 aan Robert opgedragen. Hij citeerde het in zijn Impromptus über ein Thema von Clara Wieck, waarna zij hem weer citeerde, en zo raakten hun noten met elkaar verstrengeld, voor de laatste keer in dit werk voor Roberts verjaardag, een jaar voordat zijn geestelijke gezondheid achteruit ging.

3. Richard Wagner: Siegfried-Idyll (1870)

Met Tristan und Isolde schreef hij de ultieme liefdesopera, maar ook dichter bij huis toonde Wagner zich een romanticus pur sang met dit verjaardagscadeau voor zijn Cosima, vernoemd naar hun pasgeboren zoon Siegfried – een ode aan gezinsleven en huiselijk geluk.

4. Arnold Schönberg: Verklärte Nacht (1899)

Zelden zat een muziekstuk twee geliefden zo intens dicht op de huid. Na een half uur is haar donkere wroeging weggenomen door zijn vergiffenis en onvoorwaardelijke liefde.

5. Gustav Mahler: Adagietto uit ‘Symfonie nr. 5’ (1901-02)

Met deze ingehouden smachtende noten voor strijkorkest en harp zou Mahler zijn liefde hebben verklaard aan Alma Schindler, ‘het mooiste meisje van Wenen’. Met succes!

6. Leoš Janáček: Strijkkwartet nr. 2, ‘Intieme brieven’ (1928)

Over dit kwartet schreef de verliefde componist in een van zijn honderden brieven aan de 38 jaar jongere Kamila Stösslová dat ‘de noten stralen van alle dierbare dingen die we samen hebben meegemaakt. Achter elke noot sta jij, levend, krachtig, liefdevol. De geur van je ­lichaam, de gloed van je kussen – nee, eigenlijk van de mijne. Die noten van mij kussen jou helemaal. Ze roepen je hartstochtelijk.’

7. Henriëtte Bosmans: Concertstuk voor viool en orkest (1934)

Bosmans droeg dit gepassioneerde werk op aan haar geliefde, de violist Francis Koene, die het nooit zou spelen: hij overleed aan een hersentumor. Jarenlang kreeg ze geen noot meer op papier. ‘Ik ben een beetje doodgegaan toen.’