‘Ik zit nog geëmotioneerd bij te komen’

Toi: ‘Sheila Sitalsing doet de serienaam eer aan. Ze zet je letterlijk aan het denken. Ik ben zelf een oorlogskind; ik was zes toen ik met mijn ouders en broer en zussen in een bootje uit Vietnam vluchtte. Muziek is voor mij als zuurstof en de combinatie met Sheila’s taal was fantastisch. De vrolijke muziek in het begin paste goed bij de humor waarmee ze haar verhaal bracht, toen zat ik nog mee te deinen. Maar het stuk van John Cage kwam zo hard binnen. Ik heb bewust niet naar de muzikanten gekeken en mijn ogen gesloten. Ik zit nog geëmotioneerd bij te komen.’

Hessel: ‘Ik vond het een verbazingwekkend verhaal. Hoe er vroeger zoveel dingen in de doofpot werden gestopt: Sheila’s vader en moeder hadden nooit wat over hun NSB-verleden aan haar verteld, terwijl het wel degelijk een grote rol had gespeeld in hun leven. Ik vond vooral het laatste stuk heel mooi aansluiten bij het verhaal, omdat Sheila de parallel trok met hoe het vandaag de dag met de democratie gaat. Dat hoorde ik terug in de muziek, de dreigende sfeer, de verschillende stemmen die op kwamen zetten.’

‘Spannend. Ik vond het onverwacht. Opeens kwamen de musici om ons heen in de zaal staan, en ik dacht dat ze met zijn allen iets heel massaals zouden doen. Ik moest nadenken: waar gaat dit eigenlijk over? Maar toen kwam alles samen.
Ze speelden losse saxofoonnoten, die klonken als oprispingen, eerst deed de één mee, dan de ander. Zo snel kun je dus een geheel vormen met elkaar, zonder echt te weten waarom. En ineens ben je dan met zijn allen.’