uit de zaal

'Ik heb al bijna vijftig jaar een abonnement'

Razende reporter Stella Vrijmoed vraagt concertbezoekers na een concert wat ze ervan vonden. Deze keer: een toverbalprogramma van het Concertgebouworkest onder leiding van Fabio Luisi met violist James Ehnes.

Maarten: ‘Die grootse weidsheid en het impressionisme van het Vioolconcert van Barber vond ik fantastisch. In dat klankveld, waarbij verschillende klanken zich op hetzelfde moment mengen, neemt hij steeds een andere afslag. Hoewel het landschap wisselt, weet je toch dat je in hetzelfde land zit. Dat blijft interessant om naar te luisteren. Beethoven kan ik altijd enorm waarderen om zijn energie en grilligheid, maar vergeleken met Barber was het wat hoekiger en fragmentarischer. Fantastisch gespeeld hoor, maar die twee werelden lagen voor mijn gevoel iets te ver uit elkaar. Dit was trouwens mijn eerste kennismaking met Barbers Vioolconcert en het smaakt enorm naar meer.’

Margreet: ‘Geweldig concert. Ik heb al bijna vijftig jaar een abonnement, wij kijken vanaf het balkon op het hele orkest en kunnen goed zien welke instrumenten we horen. Vandaag dirigeerde de Italiaanse Fabio Luisi met allure, elegantie en flapperende handen. Hij had het verschrikkelijk goed onder controle. Het eerste stuk van Vivaldi was bijzonder, heel anders dan wat je van hem verwacht. Barber was ook enig, heel apart, veel herrie. Ik begrijp niet hoe die solist dat doet met die vingertjes. Die moet kramp hebben morgenochtend. En de Achtste van Beethoven hoor je niet vaak, maar ik ken hem goed. Ik kan hem haast meezingen en heb van elke noot genoten.’

Marcello: ‘Ik kon vanavond aan de deur nog een goedkoop kaartje voor op het podium krijgen. Ik houd normaal niet zo van instrumentaal, maar dit was wel geweldig, hè? Ontzettend geniaal hoe die violist kon spelen. Maar soms denk ik dat ik niet zo goed hoor waar de nuance zit, dan reageert het orkest heel bombastisch en mis ik het ­droevige en verfijnde een beetje. Na de ­pauze, Beethoven, vond ik mooier, dat slepende orkest. De rust die je erin hoort, een dat zich herhaalt. Ik liet me meevoeren, naar nare dingen maar ook naar blije dingen. En als ik me heel goed concentreer en goed luister, heb ik het gevoel alsof ik een beetje meedoe met het orkest.’

Gespeeld: Beethovens Achtste symfonie, ­Vivaldi’s RV 169 en Barbers Vioolconcert

Deel of bewaar voor laterDelen

Preludium is een uitgave van Concertvrienden