fandango
Wat is de geschiedenis van de fandango?
De oudste fandango's dateren uit de 18e eeuw. Ze hebben een snelle 3/8- of 3/4-maat met begeleiding van gitaar en handgeklap, en werden door paren gedanst. In de flamencocultuur ontwikkelde de fandango zich tot een ambitieuze zangstijl zonder dans. De gedanste fandango was geliefd bij de Spaanse aristocratie en werd spoedig opgenomen in 's, 's en balletten. Componisten buiten Spanje volgden die trend.
Voorbeelden van fandango's
In het klassieke repertoire vind je al fandango's bij Scarlatti (die aan het Spaanse hof werkte), Rameau en Gluck, evenals in Mozarts La nozze de Figaro. De beroemdste voorbeelden zijn waarschijnlijk de fandango's aan het slot van Boccherini's Strijkkwartet op. 40/2 en in Rimski-Korsakovs Espagnol. In Spanje geldt de fandango bovenal als een flamenco-dans, maar hedendaagse Spaanse componisten grijpen er nog regelmatig op terug; van Antonio Solers achttiende-eeuwse Fandango maakte Cristobal Halffter een effectieve, eigentijdse bewerking voor acht 's.