Sopraan Katrien Baerts: ‘Ik begin de ochtend met een potje schaken’

‘Ik kom oorspronkelijk uit Belgisch Limburg, maar woon inmiddels al zeventien jaar in Amsterdam. Wanneer ik thuis ben, begint mijn dag heel aards: ik breng mijn dochter van tien naar school. Daarna ga ik steevast door naar café De Koffie Broeder voor koffie en een potje schaken. Soms duurt zo’n partij wel twee uur, dan is mijn ochtend al bijna voorbij, maar dat vind ik niet erg want schaken houdt mijn brein scherp. En minstens zo belangrijk: het is mijn manier om contact te houden met de buurt.

Sinds een jaar ben ik lid van concertzaal en muziekcollectief Splendor in Amsterdam, daar studeer ik vaak. De focus die ik daar vind, werkt voor mij beter dan thuis, al kan ik gelukkig thuis ook zonder problemen zingen. Ik bof met buren die niet klagen. Afgebakende werktijden zijn voor mij essentieel. In Splendor ontmoet ik bovendien andere musici; die uitwisseling inspireert en motiveert. 

‘Ik bof met buren die niet klagen’

Ik werk meestal aan een combinatie van repertoire. De komende tijd zing ik veel kamermuziek, deels bekend en deels nieuw. Zo heb ik de Kafka-Fragmente van Kurtág vaker uitgevoerd, terwijl ik me ook buig over nieuwe noten van Alexander Raskatov. Komend najaar staan er twee grote operarollen op de agenda, waarvan die van Judith in Hertog Blauwbaards burcht van Bartók met het Oxalys ­Ensemble. Concerten geven betekent vaak alleen onderweg zijn. Dat kan eenzaam zijn, maar sinds ik een kind heb, voelt het soms ook als een welkome pauze: even tijd voor mezelf. Tijdens operaproducties zijn de dagen extreem lang; na repetities studeer je ’s avonds vaak nog regieaanwijzingen in. Doordat alles ver vooruit gepland staat, kan ik het thuis allemaal regelen.

Mijn carrière kreeg een beslissende wending dankzij componist Rob ­Zuidam. Kort na mijn afstuderen in 2010 mocht ik last minute invallen in zijn opera Suster Bertken tijdens de NTR Zaterdag­Matinee. De reacties waren gelukkig lovend en sindsdien zing ik regelmatig werk van Rob, soms speciaal voor mij geschreven. Ik ben benieuwd hoe alles straks samenkomt in zijn nieuwe werk Orewoet. Wanneer ik een nieuwe partituur in handen krijg, begin ik altijd bij de tekst; het verhaal is leidend. Pas daarna komen de noten. Ik wil weten wat er om me heen gebeurt, zodat ik kan blenden met het orkest.

Vlak voor een optreden heb ik steeds minder vaste rituelen. Ik probeer vooral te voelen wat ik die dag nodig heb: soms verbinding met mensen, soms juist stilte en meditatie. Daarnaast vind ik ontspanning in dingen doen met mijn handen: naaien, bakken, en zorgen voor mijn grote balkon vol planten en eetbare dingen. Dat houdt me in balans.’