xenochrony

Xenochrony is een manier om geïmproviseerde gitaarsolo’s in andere studiomuziek te integreren, bedacht door gitarist Frank Zappa.

Xenochrony

Xenochrony is een techniek waarmee live opgenomen gitaarsolo’s onder opnamesessies met een totaal ander ritme kunnen worden geplaatst. De techniek is ontwikkeld door de Amerikaanse gitarist Frank Zappa.

Het woord ‘xenochrony’ komt van de Griekse woorden ‘xenos’ (‘vreemd’) en ‘chronos’ (‘tijd’). Letterlijk vertaalt is het dus ‘vreemde tijd.’

Hoe werkt xenochrony?

Tijdens concerten zette Frank Zappa soms een microfoon neer, gericht op zijn gitaar. Op die manier kon hij op een later moment in de studio een (geïmproviseerde) gitaarsolo plaatsen onder een opgenomen studiosessie – ongeacht of zo’n sessie qua ritme en toonsoort hetzelfde was, of totaal anders.

Frank Zappa heeft de techniek het meest toegepast op zijn rockopera Joe’s Garage: in het nummer Keep it Greasey is xenochrony duidelijk te horen.

De gitaarsolo’s op dit album werden op latere momenten opgenomen, en geplaatst onder eerdere improvisatiesessies met de band. Hiervoor gebruikte Zappa magneetband, een techniek die ook veel gebruikt werd door componisten van elektronische muziek, zoals bijvoorbeeld Edgard Varèse, Pierre Schaeffer en Karlheinz Stockhausen.