Wat is een saxofoonkwartet?

saxofoonkwartet

Een saxofoonkwartet is een muziekstuk voor sopraan-, alt-, tenor- en baritonsaxofoon, óf een ensemble met deze bezetting.

Hoe ontstond de saxofoon?

In 1842 betrok de Belg Adolphe Sax (1814-1894) een atelier in Parijs. Hij maakte er in een hoge kwaliteit de destijds gebruikelijke koper- en houtblaasinstrumenten, ontwierp geregeld verbeteringen en experimenteerde met nieuwe uitvindingen. Het patent op zijn saxofoon dateert van 28 juni 1846, en van 1858 tot 1871 was de instrumentenmaker zelf verantwoordelijk voor de saxofoonlessen aan het Parijse conservatorium.

Geschriften van componist Hector Berlioz vermelden dat het nieuwe instrument ontstond doordat Sax een klarinetmondstuk op een ­ophecleïde (een negentiende-eeuws koperen blaasinstrument) zette – vermoedelijk in een poging om de onstabiele toonvorming van dat koperinstrument, door Berlioz onder meer voorgeschreven in zijn Symphonie fantastique, te overwinnen.

Start / pauzeer slideshow

Wie is de uitvinder van het saxofoonkwartet?

Met het scheppen van de instrumentenfamilie die zijn naam kreeg, legde Sax de grondslag voor een nieuw genre: het kwartet voor sopraan-, alt-, tenor- en baritonsaxofoon. De homogeniteit van de vier verwante instrumenten geeft het saxofoonkwartet een egale en harmonieuze ensembleklank.

Saxvirtuoos Marcel Mule wordt wel gezien als de grondlegger ervan. Hij standaardiseerde de bezetting in 1928 in een kwartet onder de naam Quatuor de la Musique de la Garde Republicaine (Sax’ uitvinding was namelijk massaal opgenomen in de Franse militaire muziekgezelschappen).

Dit later gezelschap werd later 'Marcel Mule Kwartet' genoemd en zou tot 1969 blijven bestaan. Het maakte bewerkingen van bestaande composities en stond aan de wieg van veel van het vroege saxofoon­kwartetrepertoire. Een van de belangrijkste aan het Marcel Mule Kwartet opgedragen stukken is het Saxofoonkwartet van Glazoenov uit 1932.