Bij het samenstellen van het programma My Favorite Things was Lilian Farahani niet gebonden aan een t­hema. ‘Ik kon precies de werken kiezen die ik het allermooiste vind’, vertelt ze. ‘Ik hunkerde naar die keuzevrijheid. Misschien heeft dat te maken met mijn persoonlijke ontwikkeling. Na een zangcarrière van twintig jaar ben ik erachter gekomen dat ik beter functio­neer als ik me niet conformeer.’ Al pratende onderzoeken we waarom de sopraan deze stukken zo mooi vindt.

Brahms

De Zwei Gesänge opus 91 van ­Johannes Brahms zijn oorspronkelijk voor mezzo­sopraan en altviool. Farahani wilde deze liederen op het conservatorium al graag zingen. ‘Maar dat mocht eigenlijk niet. Ik was toch geen mezzosopraan? Op een avond hoorde ik deze liederen uitgevoerd worden met een cellist in plaats van een altviolist en toen dacht ik: wow, dit is fantastisch, zo kan het dus ook. Waarop direct de gedachte volgde: waarom zou ik ze niet ook doen? Het is het folkloristische karakter van deze liederen dat mij ongelooflijk raakt. Vooral het Geistliches Wiegenlied, dat verenigt de eenvoud van het leven met de hogere kunsten, in dit geval die van Brahms.’

Amerika

Farahani’s keuze voor The Circus Band van de Amerikaanse componist Charles Ives is gebaseerd op het cabareteske karakter van het stuk. ‘Ik vind het lekker om klassieke muziek met een ander randje te zingen, dat heeft Ives. Ik zie veel beelden voor me bij deze muziek, een hysterische kermis. Ook Animal Passion en What Lips My Lips Have Kissed van de Amerikaan Jake Heggie hebben een theatraal karakter, zowel de tekst als de muziek. Dat trekt me aan. Tegelijk zijn deze zangstukken ook harmonisch complex, soms net anders dan je verwacht. Dat vind ik een spannende mix.’

Frankrijk

Over haar selectie van Franse muziek vertelt Farahani: ‘Ik hou van de mediterrane klank van het Frans. Les Filles de Cadix van Léo Delibes is een lied dat lijkt op een opera-aria. Ik voel me vaak vrijer in opera-aria’s dan in liederen. Dit lied is temperamentvol, het volkse karakter en het cabareteske komen hier ook in terug. De vocaliteit ervan vind ik prettig. In een opera zing je voor het vierde balkon, zoek je contact met het publiek, in een lied maak je eerder intieme aquarellen. Ik hou van die intimiteit, mits die niet te gepolijst, te geparfumeerd is. Dit lied is uitbundig, het heeft ook Spaanse elementen, ik hoor in gedachten de castagnetten klepperen.’

Lilian Farahani: ‘In Reza Vali’s Nine Persian Folk Songs komen al mijn werelden samen’

En over Élégie van Jules Massenet: ‘Dit stuk wilde ik alleen al vanwege de cello-introductie, die is diep melancholisch maar wel met een milde glimlach. Ik heb bij dit lied altijd het gevoel dat ik de nazomer beleef, of de herfst. Dingen vergaan, liefde vergaat, en toch ervaar ik dat teloorgaan niet alleen als negatief, als dramatisch, maar kan ik er met berusting, met warmte naar kijken. Ik zie vaak kleuren voor me bij bepaalde muziek. Dit is de herfst. Ik hou van de rust van de herfst, van het gouden uur. Brahms’ liederen hebben dat ook, die combinatie van melancholie en berusting, besef ik nu. En Barbara! Zij zingt in Dis, quand reviendras-tu over de liefde die weg is. Of misschien toch terugkomt?’ 

Iran

Farahani is de eerste die de tweede set van de Nine Persian Folk Songs van de componist Reza Vali heeft opgenomen, waardoor ze er een extra band mee heeft. ‘Vali heeft Iraanse roots maar is opgeleid in Oostenrijk en Amerika, waar hij ook woont. In zijn Nine Persian Folk Songs komen al mijn werelden samen, zowel mijn half-Iraanse achtergrond als mijn klassieke zangopleiding. Zijn werk is een smeltkroes: Perzische volksmuziek, maar dan in een hedendaags-klassiek jasje. Ik kan mijn eigen achtergrond in deze muziek laten meeresoneren, en ook mijn kennis van de Perzische taal komt van pas. Ik ben drietalig opgevoed, er werd bij ons thuis door mijn ouders ook Italiaans gesproken. Soms knalt Vali’s muziek, dan weer is er die milde melancholie. Heel generaliserend zou je kunnen zeggen dat deze negen liederen allemaal een gepassioneerde klaagzang zijn over hoeveel pijn het doet om lief te hebben.’

Argentinië

De muziek van de Argentijnse componist/bandoneonist Astor Piazzolla was voor Farahani ‘liefde op het eerste gezicht’. En ja, wat is dat dan precies? ‘Het is de taal, het gepassioneerde karakter van de muziek, maar vanuit een ingehouden ­zindering. Yo soy María is een aria uit een tango-opera, die vaak op zichzelf wordt uitgevoerd, in verschillende bezettingen. De kracht van het personage Maria, een prostituee, maakt de tango-aria voor mij invoelbaar. Deze opera gaat over echte mensen met een verhaal, het is niet altijd mooi, het is soms zelfs lelijk.’ Al verder pratend komt Farahani tot de conclusie dat dit programma haar innerlijke wereld weerspiegelt. Een wereld waarin plaats is voor theatraliteit, rauwe emoties en vergankelijkheid.