De werkdag van directeuren Simon Reinink en Dominik Winterling

‘Laten we vandaag, dinsdag, als voorbeeld nemen. Mijn ochtend begon met een klein uurtje sporten en een felicitatie aan mijn voorganger, Martijn ­Sanders, die vandaag 81 is geworden. Bij binnenkomst maak ik een ‘powermix’ ­(cappuccino met espresso) voor mij en mijn collega-­directeur Gea Zantinge en werk ik mijn mail bij. Daarna staat, zoals elke dinsdag tussen tien en half twaalf, het managementoverleg op de agenda. Dit keer schoof de coördinator van de educatie­afdeling aan om een update te geven over de educatie- en familie­concerten.

Na dat overleg sprak ik met een afvaardiging van het notarissenplatform dat ons adviseert bij fondsenwerving. Het gaat dan over fiscale en juridische kanten van schenken en nalaten, een wereld op zich.

‘Fotograferen is sinds het Mahler Festival een uit de hand gelopen hobby’

Tussendoor vroeg de ondernemingsraad of ik een foto van hen wilde maken. Fotograferen is sinds het Mahler Festival in mei 2025 een uit de hand gelopen hobby van me. Ik begon backstage te fotograferen en leg met veel plezier momenten achter de schermen vast. Er komt zelfs een kleine expositie in de Leica Gallery Amsterdam met foto’s van het Mahler Festival. Onze huisfotograaf Eduardus Lee exposeert daar, en er hangen ook een paar backstagefoto’s van mij.

Later vandaag komt harpist Remy van Kesteren langs voor een kop koffie. Ik spreek regelmatig met musici over aller­lei onderwerpen; dat contact vind ik even leuk als belangrijk. Daarna bereid ik me voor op de avond: een diner met de Business Club en een ontvangst voor onze donateurs, voorafgaand aan het concert van de pianisten Lucas en Arthur Jussen met de slagwerkers ­Alexej Gerassimez en Emil Kuyumcuyan.

Aan het einde van de kantoordag begint mijn derde dagdeel; vier of vijf avonden per week ben ik in Het Concertgebouw te vinden. Overdag kantoorwerk, ’s avonds concerten en ontmoetingen.

Mijn hoop voor de toekomst? Dat nóg meer mensen hun weg naar Het Concertgebouw weten te vinden. Het publiek wordt jonger en diverser, en dat is precies de richting die we op willen. Klassieke muziek relevant houden en andere muziekstijlen een plek geven in ons gebouw, daar doen we het voor.

Als ik een dag zou mogen ruilen met Dominik Winterling? Dan ging ik mee op tournee met het orkest. En dan het liefst naar Japan.’ 

‘Geen dag is hetzelfde in mijn functie, maar de maandag heeft meestal wel een duidelijke structuur. Laat ik die daarom als voorbeeld nemen. Ik open mijn week altijd samen met de musici van het Concertgebouworkest. Om half tien begint de repetitie en ik ben er dan graag bij om de dirigent en eventuele solisten welkom te heten en te horen hoe het met de musici gaat. Altijd fijn om de week samen te beginnen.

Daarna ga ik naar kantoor, schuin aan de overkant, voor overleg met de afdelingshoofden. We bespreken wat er speelt in de organisatie en wat er die week op de planning staat. Met zo’n 175 medewerkers draait het hier uiteindelijk allemaal om de mensen. Ons eindproduct zit op het podium, maar ook daarachter moet alles goed gaan: de juiste mensen aantrekken, ze behouden en zorgen dat het goed met hen gaat. 

Ik ga uiteraard ook naar veel concerten. Niet alleen omdat ik het prachtig vind, maar ook omdat het een goede manier is om informeel contact te hebben met de musici. Zichtbaar zijn en met mensen in gesprek blijven is belangrijk.

‘In Japan en Korea worden onze musici als supersterren ontvangen’

Een van mijn grootste uitdagingen is tijd. Als algemeen directeur ben je overal bij betrokken: artistiek, finan­cieel, politiek en in de media. Ik zit dus veel in vergaderingen, die ik zo efficiënt mogelijk probeer te houden. Het is belangrijk dat ik voldoende tijd vrijmaak om over de toekomst te kunnen nadenken. Dat doe ik onder meer door gesprekken te voeren met partners, sponsoren en stakeholders.

Internationaal zijn we erg actief met het orkest en op tournees ga ik altijd mee. Daar geniet ik enorm van, maar het betekent dat ik veel van huis weg ben. Gelukkig heb ik een echtgenoot die mij daarin goed ondersteunt. In november waren we in Japan en Korea; daar staan mensen vaak in de rij voor handtekeningen en worden onze ­musici als supersterren ontvangen.

Waar ik trots op ben? Dat we Klaus Mäkelä hebben kunnen aantrekken. Hij moet officieel nog als chef-­dirigent beginnen, maar we doen al veel projecten samen en iedereen voelt nu al dat hij een enorme aanwinst is. Ook ben ik trots en dankbaar dat het orkest zoveel trouwe abonnementhouders en concertbezoekers heeft, van wie velen het orkest bovendien extra ondersteunen in de vorm van schenkingen.

Als ik een dag zou mogen ruilen met Simon Reinink? Dan zou ik een groot internationaal orkestenfestival organiseren, met een breed repertoire gespeeld door toporkesten van over de hele wereld. En dan het mooiste programma samenstellen dat je kunt bedenken.’