Rising Stars: slagwerker Christoph Sietzen

Emmanuel Sejourné had er al een hele muzikale opvoeding opzitten – hij volgde lessen viool, piano en akoestiek aan het conservatorium van Straatsburg – toen hij op zestienjarige leeftijd een cursus percussie volgde.

Inmiddels is de Fransman een vooraanstaande hedendaagse componist van percussiewerken, evenals een gerenommeerd uitvoerend vibrafonist. Zijn Attraction bevat hoorbare invloeden uit Indiase muziek. Dit is vooral te merken in de klanksporen, waarop constant een op tabla (Indiaas percussie-instrument) gespeeld ritme te horen is.

Attraction is een indrukwekkend spektakelstuk waarmee een slagwerker zijn virtuositeit op de marimba en de vibrafoon tentoon kan stellen.

Op aanwijzing van Olivier Messiaen liet de Griekse immigrant Iannis Xenakis de harmonieleer achterwege en legde hij zich toe op het gebruik van wiskundige principes in zijn muziek. ‘Daar heb je tenminste verstand van’, zou de Franse componist gezegd hebben; Xenakis was in de eerste plaats architect.

Rebonds, een stuk in twee delen, is inmiddels een vast onderdeel van het slagwerkrepertoire en vanwege de tegelijkertijd gespeelde complexe ritmes geenszins een makkelijk stuk.

Xenakis zei ooit in een interview dat na een tijdje oefenen – ‘twee maanden tot twee jaar’ – de meeste musici de lol er wel van beginnen in te zien.

In de periode dat Johann Sebastian Bach in dienst was aan het hof van Köthen, van 1717 tot 1723, componeerde hij veel instrumentale muziek voor de musici van de hofkapel. Ook zijn zes sonates en partita’s voor viool solo stammen uit deze jaren.

Van deze cyclus is de Chaconne uit de Tweede partita in d klein het bekendste en meest monumentale deel. De term chaconne staat voor een in de Barok vaak gebruikte variatievorm: een steeds herhaalde dalende baslijn van vier maten krijgt telkens weer andere tegenmelodieën.

In Bachs Chaconne klinkt het baspatroon maar liefst 68 keer. Dat zo’n eenvoudig basisgegeven op één enkele viool zo’n rijke klankwereld oplevert, maakt nieuwsgierig naar het effect ervan op een marimba.

‘Er zijn twee redenen waarom ik filmmuziek ben gaan componeren’, vertelde Stewart Copeland ooit op de Italiaanse televisie. ‘Ten eerste is het leven van een componist beschaafder dan het leven van een rockster. Ten tweede wil elke drummer bewijzen dat hij een ‘echte’ muzikant is.’

Als Copeland als drummer van The Police nog niet had bewezen dat hij een ‘echte’ muzikant is, dan doet hij dat wel met zijn gecomponeerde muziek, waar doorgaans wel invloeden uit rockmuziek in terugkomen. Voor deze compositie, speciaal voor Christoph Sietzen geschreven, raadt hij overigens aan: bring earplugs. U bent gewaarschuwd.

Josh Groban is voornamelijk bekend van zijn cover van de popballade You Raise Me Up, maar de Amerikaanse singer-songwriter is meer dan een popzanger.

In The Wandering Kind, het openingsnummer van zijn album Illuminations uit 2010, toont Groban een talent voor instrumentale compositie. De originele compositie is voor piano, mando­line, accordeon, gitaar en strijkers; in het arrangement van Emiko Uchiyama wordt dit teruggebracht tot vier marimba’s.

Hierdoor klinkt het stuk minder als een pastiche van Ierse volksmuziek en komen Grobans fijngevoelige harmonieën eigenlijk beter tot hun recht.

Antonio Vivaldi was van grote invloed op Johann Sebastian Bach, die van meerdere concerten van de Italiaan klavecimbel- en orgelarrangementen maakte. Wat hij hieruit leerde, gebruikte hij in zijn eigen concerten.

Dat Bogdan Bacanu veel tijd besteedt aan het arrangeren van Bach voor marimba betekent dus wellicht veel goeds voor de toekomst, mocht hij een carrière als componist ambiëren. Vooralsnog toont dit arrangement zijn verregaande kennis betreffende Bachs muziek.

Elke partij heeft een individueel karakter, een sterke eigen rol in het geheel. De arrangeertraditie wordt hier succesvol voortgezet.

Toen de Argentijn Astor Piazzolla in 1954 in Parijs ging studeren bij Nadia Boulanger hield hij zich niet meer bezig met de tango, het genre waar hij zijn muzikale sporen in had verdiend; hij was ervan overtuigd dat zijn toekomst lag in de klassieke muziek.

Boulanger verzekerde hem er echter van dat zijn tangocomposities beter waren dan zijn werken in de klassieke stijl die hij ambieerde. Inmiddels is Piazzolla ’s werelds bekendste tangocomponist. Zijn combinatie van tango, jazz en klassieke muziek wordt nuevo tango genoemd. De werken die Emiko Uchiyama heeft gearrangeerd tonen de flexibiliteit van dit idioom.

Reentko Dirks was pas zeven jaar oud toen hij gitaarles nam. Alleen, zo zegt de Duitser zelf, hij had liever drumlessen willen nemen. De drummer in Reentko is nooit helemaal verdwenen; zijn gitaarspel is percussief (zie zijn versie van Jimi Hendrix’ Purple Haze) en ritme is altijd belangrijk in zijn composities.

Danza non danza, oorspronkelijk uitgebracht door Reentko’s eigen European Guitar Quartet, is een energieke, bijna hysterische compositie waarin voortgebouwd wordt op de nuevo tango. Door dit stuk tussen de vier composities van Piazzolla in te spelen tonen Sietzen en zijn kwartet de invloed van de Argentijn.