Opening Night 2026

Het Concertgebouworkest opent het nieuwe concertseizoen met een gratis openluchtconcert in het Oosterpark. Deze symfonische achtbaanrit begint met twee bruisende ouvertures, instrumentale openingsstukken van opera’s.

De Roeslan en Ljoedmila-ouverture is verreweg het populairste werk van Michail Glinka. Opgewekte muziek vol flair en vaart, waaraan je kunt horen dat deze Russische componist ooit studeer de in het Italië van de beroemde opera componist Gioacchino Rossini. Die had toen net (in Parijs, dat wel) zijn laatste grote hit gescoord: Guillaume Tell, een opera over de legendarische held Willem Tell. De ouverture van die opera begint met een intieme cellosolo en bouwt geleidelijk op tot een storm achtige episode met virtuoze loopjes in de trombones. Na een minuut of acht barst het vrolijk galopperende gedeelte los dat iedereen wel eens gehoord heeft. Meezingen mag!

Dan zet Claude Debussy’s Prélude à l’après-midi d’un faune de tijd even stil. De raadselachtige muziek is geïnspireerd op een gedicht van Stéphane Mallarmé over een faun, een bos wezen dat loom op zijn fluit speelt en naar badende meisjes loert… En geen componist die de zwoele sfeer zo knap in muziek kon vatten als Debussy. Deze Prélude is een van de pronkstukken van het Concertgebouworkest: het stond al 262 keer op de lessenaar.

Klassieke muziek is niet alleen iets uit het verleden. Er wordt nog steeds geweldige muziek gecomponeerd. In 2025 schreef Bernd Richard Deutsch een bijzonder kleurrijk werk voor het Concertgebouworkest, Phantasma. Vanavond klinkt zijn korte, energieke Balera. De titel verwijst naar een typische Noord-Italiaanse danszaal of feesttent (de Oostenrijkse componist woont en werkt de helft van het jaar in Triëst). Het slagwerk speelt een hoofd rol: de woodblocks suggereren de wingende tapdans, die het uitgangspunt vormt voor een stuk waarin steeds meer dansers uitbundig om elkaar heen wervelen.

Hierna is het tijd voor een paar regel rechte klassiekers. Met zijn warm bloedige opera Carmen, over een verleidelijk zigeunermeisje dat een naïeve soldaat verlaat voor een stoere stierenvechter, was Georges Bizet zijn tijd vooruit. Het verwende Parijse publiek reageerde er eerst wat zuinig op, maar de opera vol tophits veroverde de wereld – om nooit meer weg te gaan! We horen drie korte stukken: muziek die de komst van de stierenvechters aankondigt, een zwijmelend intermezzo, en ten slotte de ‘zigeunerdans’ waarmee Carmen iedereen onherroepelijk meesleept en opzweept. Kan het sneller? Ja, het kan nóg sneller…. En als we toch aan het dansen zijn, gaan we maar meteen over op een uitbundige Hongaarse polka van de Weense walsenkoning Johann Strauss jr.

We sluiten af met weer een geliefde ouverture: die van Richard Wagners opera Tannhäuser, gebaseerd op een middeleeuws ridderverhaal. Met ruim een kwartier is deze epische ouverture twee keer zo lang als het publiek in 1845 gewend was. Het begint ingehouden en plechtig met klarinetten, fagotten en hoorns, waarna de strijkers een tragisch thema introduceren. Na een beweeglijk middenstuk komt de plechtige muziek van het begin terug. Deze keer ontvouwt ze zich tot een majestueus muzikaal bouwwerk, een statig kasteel in een weids landschap – kijk door je oogharen het Oosterpark rond, en je bent er: om je in een andere wereld te wanen is deze muziek genoeg.