John Malkovich in 'Just call me God'

John Malkovich begon zijn carrière als mede-­oprichter en lid van de Steppenwolf Theatre Company in Chicago, in 1976. Hij verhuisde in 1980 naar New York. Vier jaar later debuteerde hij op Broadway, als Biff in Death of a Salesman. Voor zijn aandeel in de televisie­versie hiervan kreeg hij in 1985 een Emmy Award. John Malkovich nam tevens de Abie Award en de Drama Desk Award in ontvangst.

De eerste speelfilm waarin hij speelde was Places in the Heart (1984); dit leverde hem meteen een Oscarnominatie op voor de beste mannelijke bijrol. Hij was ook te zien in onder meer The Killing Fields (1984), Dangerous Liaisons (1988) en In the Line of Fire (1993). In 1999 had hij de titelrol in Being John Malkovich van regisseur Spike Jonze.

The Dance Upstairs (2002) was de eerste film die John Malkovich regisseerde. In de afgelopen jaren was de Amerikaanse acteur te zien in bijvoorbeeld Secretariat (2010), Warm Bodies (2013) en de televisieserie Crossbones (2014). John Malkovich werkte al eerder samen met Michael Sturminger en Martin Haselböck, in de muziektheaterprojecten The Infernal Comedy (2008) en The Giacomo Variations (2011).

In Het Concertgebouw maakt hij zijn debuut.

De Duitse actrice Sophie von Kessel studeerde in Wenen (Max-Reinhardt-Seminar), New York (Juilliard School) en Berlijn (bij Uta Hagen).

Al sinds 1994 is zij veelvuldig te zien in uiteenlopende tv-producties voor de grote Duitse zenders zoals de ARD en de ZDF. Bekend werd ze bij de Duitse tv-­kijker vooral door haar aandeel in de serie Schloss Hohenstein (1992-95). Van 1997 tot 2001 maakte Sophie von Kessel deel uit van het ensemble van de Münchner Kammerspiele.

Tegenwoordig woont ze in München, waar ze al ruim tien jaar vast verbonden is aan het Residenztheater en onder meer speelt in klassiekers als De kersentuin van Tsjechov, Macbeth van Shakespeare en Madame Bovary van Flaubert. Ze betrad het toneel daarnaast onder meer bij de Salzburger Festspiele (in 2008 en 2009 in Jedermann van Von Hofmannsthal) en bij het Deutsches Theater Berlin.

Onder de prijzen die ze won was in 2015 de Kurt-Meisel-Preis, uitgereikt door de Verein der Freunde des Bayerischen Staatsschauspiels.

Martin Haselböck is organist en dirigent. Na zijn studie in Wenen en Parijs ontwikkelde hij een vruchtbare en diverse carrière. Hij concerteert veelvuldig als organist en nam meer dan vijftig solo-cd’s op.

Bekende componisten, onder wie Alfred Schnittke, Ernst Krenek en Friedrich Cerha, schreven nieuw werk voor hem. In 1985, toen hij net als organist in de Weense Hofburgkapelle was aangesteld, richtte Martin Haselböck zijn eigen orkest op: de Wiener Akademie. Na talrijke concertprogramma’s en tientallen cd-­opnamen is hij nog altijd dirigent van dit gezelschap.

Als gastdirigent gaf Martin Haselböck leiding aan onder meer de Wiener Symphoniker, het Deutsches Symphonie-Orchester Berlin en de Los Angeles Philharmonic. Als operadirigent werkte hij in de theaters van steden als Hamburg, Hannover en Keulen. Van 2007 tot 2010 was Martin Haselböck artistiek leider van het Reinsberg Festival in Oostenrijk. Sinds seizoen 2005/06 is hij bovendien music director van het Musica Angelica Baroque Orchestra in Los Angeles.

Zijn vorige optreden in Het Concertgebouw – als dirigent – was op 7 oktober 2014 in een programma met de Wiener Akademie en Ronald Brautigam op fortepiano.

Franz Danksagmüller studeerde orgel, compositie en elektronische muziek in Wenen, Linz, Saarbrücken en Parijs. Van 1999 tot 2005 was hij organist en componist van de kathedraal van Sankt Pölten (Oostenrijk).

Als uitvoerend musicus of componist werkte hij samen met vele bekende gezelschappen, waaronder de Camerata Salzburg, de Wiener Symphoniker, het City of Birmingham Symphony Orchestra en het Arnold Schönberg Chor in Wenen.

In zijn muziek combineert Franz Danksagmüller graag ­klassieke orkestrale ensembles met live elektronica. Historisch instrumentarium en de stem vervullen eveneens vaak een belangrijke rol. Franz Danksagmüller werkte herhaaldelijk samen met wetenschappers, bijvoorbeeld van het CERN in Genève, en zocht naar manieren om data als het startpunt voor een muzikale reis te gebruiken.

Met saxofonist Bernd Ruf presenteerde hij onlangs buxtehude_21, waarin de twee musici een brug sloegen tussen muziek uit de Barok en live elektronica. Ook in dat project ­stonden improvisatie en experiment centraal. Sinds 2005 is Franz Danksagmüller verbonden aan de Musikhochschule Lübeck.

Michael Sturminger studeerde regie en scenarioschrijven aan de Universität für Musik und darstellende Kunst in Wenen. Sinds 1990 is hij actief als schrijver en regisseur van films, theaterproducties en opera’s.

Het werk van Mozart speelt in zijn carrière een centrale rol; een belangrijke mijlpaal was de door hem geregisseerde productie van Mozarts Il ­sogno di Scipione tijdens de Salzburger Festspiele in 2006.

Michael Sturminger werkte ook voor ­theaters als de Wiener Staatsoper, het Opernhaus Zürich en het Mariinski Theater in Sint-Petersburg. Voor hedendaags muziek­theater werkte hij samen met componisten als HK Gruber, György Ligeti en Irmin Schmidt.

In 2008 maakte Michael Sturminger samen met onder anderen Martin Haselböck en John Malkovich The Infernal Comedy, voor orkest, twee sopranen en acteur. In de jaren daarna was dit muziek­theaterwerk te zien in verschillende steden in de Verenigde Staten, Zuid-Amerika en Europa.