Pygmalion omvat een koor plus een orkest dat speelt op authentieke instrumenten. Het werd in 2006 opgericht door Raphaël Pichon en onderzoekt de lijnen die Bach verbinden met Mendelssohn, Schütz met Brahms of bijvoorbeeld Rameau met Gluck en Berlioz. Pygmalion herinterpreteert grote werken zoals de Passionen van Bach, de ­tragédies lyriques van Rameau of de missen van Mozart.

Daarnaast stelt het originele programma’s samen die liaisons tussen composities of componisten blootleggen, zoals Moz­art & The Weber Sisters of Stravaganza d’amore over de geboorte van de opera aan het hof van de Medici. In dat concept paste ook de productie Le lacrime di Eros, in de winter van 2024 bij De Nationale Opera. Pygmalion heeft zijn standplaats aan de Opéra National de Bordeaux, waar het ook kamermuziek en laagdrempelige workshops verzorgt onder de noemer Le Kiosque Pygmalion.

Het ensemble staat op de grote Franse podia (­Philharmonie de Paris, Opéra Royal de Versailles, Opéra Comique, Festival d’Aix-en-Provence, en operatheaters in het hele land) en reisde ook naar tal van Europese steden, de BBC Proms, Peking en Hongkong. Cd’s werden al vaak bekroond; de opname van Monteverdi’s ­Mariavespers kreeg in 2024 een Edison Klassiek. ­Pygmalion was eerder te gast in de NTR ZaterdagMatinee (Brahms in 2021 en 2025, en Elias van Mendelssohn in 2023) en maakte in april 2025 zijn debuut in de Eigen Programmering van Het Concertgebouw met Bachs Johannes-Passion.

Raphaël Pichon studeerde viool, piano en zang in Parijs en werkte als jonge countertenor met Jordi Savall, Gustav Leonhardt en Ton Koopman. In 2006 richtte hij zijn eigen groep Pygmalion op, en veel van hun programma’s geeft hij een dramaturgische benadering.

Opvallende projecten waren het debuut op het festival van Aix-en-Provence met Trauernacht op muziek van Bach, een nieuwe reconstructie van Orfeo van Luigi Rossi, een ­omvangrijke Bach-serie in de Philharmonie de Paris, een geënsceneerde versie van Ein deutsches Requiem van Brahms in de onderzeebootbasis van Bordeaux en Monteverdi’s Mariavespers in samenwerking met Pierre Audi voor De Nationale Opera tijdens het Holland Festival 2017.

In Aix-en-Provence keerde de dirigent meermaals terug voor Mozart: Die Zauberflöte (2018), het Requiem (2019) en Idomeneo (2022). Raphaël Pichon was ook te gast bij het Mozarteum­orchester (Salzburger Festspiele 2018), het Deutsches Symphonie-Orchester Berlin, La Scintilla, Les Violons du Roy en het Freiburger Barockorchester.

In 2021 debuteerde hij bij de Handel and Haydn Society in Boston, waar hij in 2022 terugkeerde voor Mozarts Le nozze di Figaro – een werk dat hij in 2023 ook dirigeerde bij de Wiener Philharmoniker op de Salzburger Festspiele. Onder zijn vele geprezen opnamen zijn Bachs Motetten in combinatie met de Matthäus-Passion, een Bach-en-Händel-cd met sopraan Sabine Devieilhe en Mein Traum met bariton Stéphane Degout. Raphaël Pichon is Officier dans l’Ordre des Arts et des Lettres. In mei debuteert hij bij het Concertgebouworkest.

Julian Prégardien kreeg zijn eerste muzieklessen aan de Dom St. Georg in Limburg (Hessen). Na studies in Freiburg, Kopenhagen en Aix-en-Provence was hij van 2009 tot 2013 ensemblelid van de opera in zijn geboorteplaats Frankfurt.

Hij was te gast in Aix-en-Provence en de theaters van Hamburg, München en Parijs, en vertolkte rollen als Narraboth in Richard Strauss’ Salomé (Salzburger ­Festspiele), Tamino in Mozarts Die Zauberflöte (Staatsoper Berlin) en de titelrol van Monteverdi’s L’Orfeo (Versailles).

Julien Prégardien debuteerde in november 2022 bij het Concertgebouworkest in het Requiem van Mozart onder leiding van Klaus Mäkelä en gaf op 14 ­februari 2023 voor het eerst een recital in de Kleine Zaal – samen met zijn vader, tenor Christoph Prégardien. Toen de zanger in 2023/2024 met onder meer een cd-­opname de 200ste verjaardag van Schuberts Die schöne Müllerin vierde, keerde hij naar de Kleine Zaal terug met Kristian Bezuidenhout op fortepiano.

Zijn vorige optreden in Het Concertgebouw was als Evangelist in Bachs Johannes-Passion met Pygmalion en Raphaël Pichon in april vorig jaar. Julian Prégardien geeft sinds 2017 les aan de Hochschule für Musik und Theater in München en hij ­initieerde in 2024 het Li­edstadt Festival.

Er zijn vier Nationale Koren: het Nationaal Kinderkoor, het Nationaal Jongenskoor, het Nationaal Vrouwen Jeugdkoor en het Nationaal Gemengd Jeugdkoor. De koren verenigen jonge zangers van 9 tot en met 29 jaar uit heel Nederland. Van 2001 tot 2023 was Wilma ten Wolde artistiek leider, sinds 2023 is de artistieke leiding van het Nationaal Kinderkoor en het Nationaal Jongenskoor in handen van Irene Verburg en László Norbert Nemes.

De kinderen traden op bij de doop van Prinses Amalia en worden vaak uitgenodigd voor concerten met orkesten, in Nederland maar ook daarbuiten. Zo zongen ze bij het Radio Filharmonisch Orkest en De Nationale Opera, en onder leiding van onder anderen Bernard ­Haitink, Nikolaus Harnoncourt, Mariss Jansons, Simon Rattle, Jordi Savall, Markus Stenz, Jaap van Zweden en Iván Fischer.

Een recente samenwerking met het Concertgebouworkest was er in de Achtste symfonie van Mahler onder leiding van Klaus Mäkelä tijdens het Mahler Festival in mei 2025.

Stéphane Degout studeerde zang aan het Conservatoire Natio­nal Supérieur de Musique van Lyon en werd vervolgens lid van het ensemble van de Opéra de Lyon en de Académie du Festival d’Aix-en-Provence. Zijn debuut als Papageno in Die Zauber­flöte van Mozart aldaar lanceerde zijn internationale operacarrière, en daarnaast ontwikkelde hij zich tot een veelgevraagd concert- en liedzanger.

De Franse bariton treedt op op de belangrijkste opera­podia ter wereld en soleert bij prestigieuze orkesten. Als liedzanger wordt hij geprezen om zijn geraffineerde interpretaties van het Franse en Duitse lied.

Hoogtepunten dit seizoen zijn rollen als Wolfram in Wagners Tannhäuser met het Orchestre de la Suisse Romande in Genève en de graaf in Mozarts Le nozze di Figaro aan het Opernhaus Zürich, en optredens met Pygmalion, het London Philharmonic Orchestra en het Concertgebouworkest (1 en 3 mei aanstaande, in Rameau en Gluck onder leiding van Raphaël Pichon). Het Concertgebouwdebuut van Stéphane Degout was in april 2010 een recital in de Kleine Zaal, en daar keert de zanger terug op 2 juni aanstaande.

Julie Roset won in 2022 de Metropolitan Opera Laffont Competition in New York en voltooide de opera-­opleiding aan de Juilliard School aldaar – na eerdere studies in Avignon en Genève. Ze brak door als Amour in Médée van Charpentier onder leiding van ­William Christie aan de Opéra National de Paris.

Met Raphaël Pichon werkte Julie Roset daarna in Rameaus Samson op het Festival d’Aix-en-­Provence. Recenter zijn haar debuut aan de Metropolitan Op­era in New York, Sophie in Massenets ­Werther aan de Opéra Comique met Raphaël Pichon, Mozart op het Glyndebourne Festival en de ­Salzburger Festspiele.

Onder ­Leonardo García Alarcón zong ze Monte­verdi. Met diens Cappella Mediterranea stond ze in 2019 en 2022 in de NTR Zaterdag­Matinee, waarna ze in mei 2023 en januari 2025 in de Kleine Zaal optrad met Holland ­Baroque. Met haar eigen ensemble La ­Néréide is Julie Roset te horen op de albums Luzzaschi: Il ­concerto segreto (2023) en Le cœur et la raison (2025).

Christian Immler is een veelgevraagd solist voor oratorium, opera en concert, met Bach, Händel, Mozart, Mendelssohn en Mahler als constanten. Hij begon in het Tölzer Knabenchor, en studeerde in München, in Frankfurt en bij Rudolf Piernay aan de Guildhall School of Music in Londen.

Hij zong onder leiding van dirigenten als Nikolaus Harnoncourt, Masaaki Suzuki, Philippe Herreweghe, Kent Nagano, Herbert Blomstedt, Daniel Harding en Leonardo García-Alarcón. Hoogtepunten waren Mahlers Achtste symfonie met de orkesten van Minnesota en Cincinnati en Glanerts Prager Sinfonie met het Concertgebouworkest en Semyon Bychkov (juni 2023).

Als liedzanger was Christian Immler te horen in prestigieuze concertzalen als Wigmore Hall in Londen, de Tonhalle Zürich, de Philharmonie de Paris en het Mo­zarteum in Salzburg. Opera zong hij in Parijs, Dijon, Brussel, Madrid, Wenen en Genève. Het vorige optreden van Christian Immler in de Grote Zaal was in april 2025 in een Haydn-­programma van de NTR ZaterdagMatinee door het Kammerorchester Basel onder leiding van René Jacobs.

Maïlys de Villoutreys volgde tijdens haar studie ­Italiaanse taal en cultuur tevens zanglessen aan het conservatorium van Rennes. Ze vervolgde haar opleiding aan het Conservatoire ­National Supérieur de Musique et de Danse de Paris.

Inmiddels is de Franse sopraan uitgegroeid tot een veelgevraagde barokspecialiste en werkt ze regelmatig samen met toonaangevende oude-­muziekensembles zoals Ensemble Amarillis, Les Musiciens du Louvre, Concerto Soave en La Rêveuse.

Hoogtepunten in het huidige seizoen zijn Händels ­Rinaldo met Le Caravansérail, Monteverdi’s L’Incoronazione di Poppea met Le Banquet Céleste en diverse projecten met Pygmalion onder leiding van Raphaël Pichon, waaronder de huidige Matthäus-­Passion van Bach en een tournee naar Australië met werken van Monteverdi en Rossi. Maïlys de Villoutreys is voor het eerst te horen in Het Concertgebouw.

Lucile Richardot begon met zingen in een kinderkoor in Épinal en bij de Maîtrise de Notre-Dame de Paris, en specialiseerde zich aan het conservatorium in Parijs in de oude muziek. In 2012 richtte ze met twee luitisten het ensemble Tictactus op, en ­recitals geeft ze met de klavecinisten Jean-Luc Ho en Philippe Grisvard.

In 2017 tourde de Française met het Monteverdi-drieluik van John Eliot Gardiner en het Monteverdi Choir, in 2018 debuteerde ze op het Festival van Aix-en-Provence (Purcell) en in Carnegie Hall in New York (Berlioz) en in 2019 stond ze voor het eerst in La Scala in Milaan.

De alt treedt zowel op in operahuizen als op het concert­podium, met Correspondances (Sébastien Daucé), Les Arts Florissants (Paul Agnew), Collegium 1704 (Václav Luks) en Le Poème Harmonique (Vincent Dumestre). Hedendaags repertoire zong ze bij het Ensemble intercontemporain.

Met Reinbert de Leeuw en Het Collectief nam ze diens bewerking voor kamerorkest van Mahlers Das Li­ed von der Erde op, en met pianiste Anne de Fornel, bariton Stéphane Degout en sopraan Raquel Camarinha alle liederen van Lili en Nadia Boulanger. Lucile Richardot debuteerde in de Eigen Programmering van Het Concertgebouw in april 2025 in Bachs Johannes-Passion met Pygmalion en Raphaël Pichon.

De Franse countertenor Paul-­Antoine Bénos-Djian studeerde aan het Centre de Musique Baroque de Versailles en het Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse de Paris en werd bekroond als HSBC Révélation op het Festival d’Aix-en-Provence.

Sindsdien werkt hij samen met erkende barokspecialisten en -ensembles zoals Raphaël Pichon, ­Pygmalion, René Jacobs, het Freiburger Barockorchester, de Akademie für Alte Musik Berlin, il Pomo d’Oro en Le Poème Harmonique.

Samen met violist Théotime Langlois de Swarte en het ensemble Le Consort lanceerde de zanger in 2025 het Purcell-album Begin the Song. Als operazanger zingt hij in seizoen 2025/2026 onder andere de titelrol in Händels Orlando bij de Opéra de Lausanne, Endimione in La Calisto van Cavalli in Aix-en-Provence en Ottone in Agrippina van Händel bij de Opéra de Rouen Normandie.

Daarnaast soleert hij in Händels Messiah met de Opéra Royal in Versailles. Paul-Antoine Bénos-Djian maakt zijn debuut in de Eigen Programmering van Het Concertgebouw, en was in de Grote Zaal één keer eerder te horen in ­Scarlatti’s Il Mitridate Eupatore in de NTR ZaterdagMatinee van 18 november 2023.

De Amerikaanse tenor Zachary Wilder begon zijn studie in Rochester, New York en vestigde zich in Frankrijk toen dirigent William Christie hem uitnodigde voor Le Jardin des Voix, de academie van Les Arts Florissants.

De zanger soleerde ook bij de Nederlandse Bachvereniging (Bachs Matthäus-Passion in 2022, onder meer in Het Concertgebouw), L’Arpeggiata, il Pomo d’Oro, Le Concert d’Astrée, de Capella Cracoviensis, het Bach ­Collegium Japan, de Handel & Haydn Society en het Boston Early Music Festival.

Hij zingt graag oratoria en concerten, en voelt zich evenzeer thuis op het operapodium. Zo was hij te gast aan de theaters van Wenen, Versailles, Montpellier (Sartorio’s L’Orfeo onder leiding van Philippe Jaroussky), Drottningholm en Amsterdam (Le lacrime di Eros met Pygmalion en Raphaël Pichon) en op het Festival d’Aix-en-Provence (­Cavalli).

In symfonisch repertoire (Walton, Britten) trad Zachary Wilder op met het Royal Philharmonic Orchestra en de orkesten van San Francisco en Saint Louis. Op het Festival Musica in Straatsburg en in de Philharmonie de Paris vertolkte hij de rol van Mark in Frank Zappa’s 200 Motels. In Het Concertgebouw was Zachary Wilder onder meer te beluisteren in Bachs ­Weih­nachtsoratorium met het Nederlands Kamerkoor en Peter Dijkstra in 2023 en 2025.