Noortje Zanen

Het is passietijd! Maar hoe zat het ook alweer met Bachs bekendste meesterwerk? De belangrijkste feitjes over de Matthäus op een rijtje.

Na zijn schooltijd ging Konstantin Krimmel in het leger, en kwam hij erachter dat hij helemaal niet zonder muziek kán. Inmiddels combineert hij zijn baan als operazanger met zoveel mogelijk optredens wereldwijd. Hoe ervaart de bariton zijn snelle opmars?

Sinds Peter Dijkstra in 2015 aantrad als chef-dirigent zingt het Nederlands Kamerkoor jaarlijks Bachs Weihnachtsoratorium, met wisselende orkesten en solisten. Dit jaar keert het Vlaamse barokensemble B’Rock terug. ‘Ik werk heel graag met deze musici samen, wat een energie en wat een elan!’

Wie eerder concerten van Rachel Podger en Lucie Horsch heeft bijgewoond, weet dat beide musici garant staan voor verrassende interpretaties van bekend en onbekend repertoire. Nu gaan ze in dialoog in een recital vol solo’s en duo’s, van Bach tot folk.

Met behulp van een relatief simpel motief van vier noten creëerde Bach in zijn Chaconne een uniek muzikaal universum dat ons driehonderd jaar later nog altijd betovert. Wat maakt het stuk voor viool solo zo bijzonder?

Hij is thuis de enige die naar het conservatorium ging. Inmiddels speelt de Vlaamse altviolist Frederik Boits al tien jaar in het Concertgebouworkest. ‘Als je bij ons voluit speelt, is er niemand die vraagt of het ook wat minder kan.’

In de weken voor Pasen klinken er jaarlijks door het hele land tientallen uitvoeringen van Bachs Passionen. Hoe uniek is de Nederlandse passietraditie? We vroegen het aan twee Britse dirigenten die ‘de Matthäus’ leiden in Het Concertgebouw.

Martin Fröst is artist in residence van het Concertgebouworkest en een van de meest vernieuwende klarinettisten van dit moment. Enthousiast vertelt hij over de samenwerking. ‘Ik heb een sterke drang om te experimenteren, dat ervaar ik niet als éxtra spannend.’

Rachel Podger wordt wel de ‘koningin van de barokviool’ genoemd, maar maakt ook regelmatig uitstapjes naar het ­klassieke repertoire. Ze stelde een programma samen met sonates van Mozart en Carl Philipp Emanuel Bach.

Voor Martina Forni was al vroeg duidelijk dat ze in een orkest wilde spelen. Als kind dirigeerde ze haar knuffeldieren en speelde ze symfonieën na op de piano. Ze koos uiteindelijk de altviool. ‘Ik heb nog nooit zo hard in het orkest moeten spelen als nu.’

Op zijn vijfentwintigste zei Mozart de veiligheid van een vast inkomen vaarwel, toen hij zijn ontslag indiende bij de aartsbisschop van Salzburg. Het bestaan als onafhankelijk kunstenaar bleek nog niet eenvoudig.

Het Orkest van de Achttiende Eeuw bestaat veertig jaar, en dat valt toevallig samen met de verjaardag van Ludwig van Beethoven. Laat die componist nu een centrale rol vervullen in de ontwikkeling van het door Frans Brüggen opgerichte orkest. Orkestdirecteur Sieuwert Verster vertelt.

De Duitse stervioliste Isabelle Faust staat sinds haar debuut in 2001 regelmatig op het podium van de Grote en de Kleine Zaal. Ze kent de akoestische geheimen van de muziektempel als haar broekzak. Toch wordt het nooit routine, zoals we horen tijdens haar Spotlight-­serie van dit seizoen.

Ruim vier jaar geleden soleerde Simon Höfele bij het Concertgebouworkest en daarna remplaceerde hij er meerdere keren als solotrompettist. Deze maand is hij terug in Amsterdam, met een eigen programma in de serie Rising Stars.

Mezzosopraan Karin Strobos is blij dat ze naast haar baan bij de opera in Essen voldoende tijd over heeft voor andere muzikale avonturen. Ze zingt bijvoorbeeld ontzettend graag Brahms – een componist die geen opera’s schreef. Maar wél het theatrale Die schöne Magelone.

Deze maand wordt violiste Noa Wildschut achttien én treedt ze op in de Kleine Zaal van Het Concertgebouw. Ze speelt een sonate die Janine Jansen een dag eerder óók op het programma heeft staan. Of ze gaat luisteren? ‘Dat is precies wat mij in deze fase wordt afgeraden.'

Altvioliste Santa Vižine is als enig Lets lid van het Concertgebouworkest een soort ambassadeur tijdens het concert in Riga op 8 november. Ze is trots op het muziekonderwijs in haar moederland: 'In Letland ga je na je geboorte zo snel mogelijk in een koor zingen.'

Lange tijd wilde Quirine Viersen de Cellosuites van Bach alleen in -kerken uitvoeren, vanwege de bijzondere atmosfeer en de akoestiek. Maar inmiddels creëert ze zelf de optimale sfeer om deze intrigerende werken uit te voeren. Of dat nu in een concertzaal of een kerk is, of op de school van haar kinderen.