Clemens Romijn

In het kielzog van de Spaanse veroveraars werd Zuid-Amerika begin zestiende eeuw overspoeld door missionarissen die hun culturele stempel kwamen drukken op het ­‘wilde’ continent. De inheemse cultuur werd vrijwel uitgewist. Barokmuziek hielp daarbij een handje.

In verschillende delen van Europa werd de muziek uit de Renaissance en de Barok pas gedurende de negentiende eeuw weer geleidelijk herontdekt. Engeland daarentegen heeft zijn oude meesters altijd in ere gehouden. Vanwaar dat verschil?

Ondanks de majeurtoonsoort is Mozarts Klarinetconcert in A groot doordrenkt van weemoed. De menselijke klank van de klarinet maakt dat effect alleen maar sterker.

Rond 1775 koos Mozart geregeld voor de opgewekte en stralende toonsoort D groot – ook voor zijn Vierde vioolconcert. Wat lijkt te beginnen als een straffe mars mondt al snel uit in lichtheid met een Frans karakter.

Dvořák had zijn twijfels bij de cello als soloinstrument, maar zijn Celloconcert in b klein werd een contrastrijk concert, en een muzikaal monument ter nagedachtenis aan zijn jeugdliefde.

Gedanst zal er niet worden in de Grote Zaal, maar dat weerhoudt het Concertgebouw­orkest er niet van om onvervalste danssuites te spelen van Jean-Philippe Rameau en tijdgenoten. Wat is dat voor muziek, en wat voor betekenis had ze in haar tijd? 

Wolfgang Amadeus Mozart lapte de muzikale etiquette aan zijn laars en schreef zijn meest duistere pianoconcert ooit. Maar de reikwijdte van het Pianoconcert nr. 20 in d klein zou groot blijken.

Heeft Johann Sebastian Bach zijn Matthäus-Passion volgestopt met Dan Brown-achtige getallensymboliek? Of is dat doorgeschoten muziekwetenschap?