Artikelen

Bij het Koninklijk Concertgebouworkest trekken komend seizoen vocale producties de aandacht. En in het najaar van 2018 zijn er volop mijlpalen: het orkest jubileert, verhuist, én voltooit zijn tournee naar alle 28 lidstaten van de Europese Unie.

Nicolas Altstaedt speelt op 9 februari in zijn eigen Spotlight-serie alle zes cellosuites van Johann Sebastian Bach. Op 24 mei herhaalt hij er twee in de serie Iconen. Hij duikt voor Preludium in de noten.

Tweede violiste in het Concertgebouworkest Anna de Vey Mestdagh laat in haar maandelijkse column voor Preludium weten wat haar zoal bezighoudt. Deze maand: New York.

Louise Nanning en Paul van Ditzhuyzen reisden in oktober mee naar Turijn voor een concert van het Koninklijk Concertgebouworkest. Met hun gift kreeg een aantal jonge Italiaanse musici de kans mee te spelen in het kader van Side by Side.

Het Franse dagblad Le Figaro noemde pianist/componist Fazil Say ­‘zonder twijfel een van de grote kunstenaars van de eenentwintigste eeuw’. Zo’n stellige claim maakt nieuwsgierig. Preludium stelt hem (én Candida Thompson) een paar vragen.

Krijgt een mens zijn talenten gratis en voor niets mee in zijn DNA of is er meer aan de hand? Blokfluitiste Lucie Horsch en haar broer, violist Caspar, proberen die vraag te beantwoorden: ‘Het is 95% opvoeding en hooguit 5% genen.’

Het gaat Nora Fischer voor de wind: dit seizoen tekende ze bij Universal en werd ze geselecteerd voor de ECHO Rising Stars-tour. Niet slecht voor iemand die vastliep op het conservatorium en volledig haar eigen weg is gegaan.

‘Iedereen is muzikaal.’ Schrijft Henkjan Honing, onderzoeker aan de Universiteit van Amsterdam. Maar in de praktijk lijken sommige families een stuk muzikaler dan andere. In februari was het regelmatig familiedag in de Grote en Kleine Zaal. Hoe werkt dit precies? 

Ontvoerd, verminkt en weggemoffeld. Het overkwam Max Bruchs 'Concert voor twee piano’s'. Twee Amerikaanse diva's bewerkten het aan hen opgedragen concert tot er bijna niets meer van over was.

Niet eerder stond dirigent Matthias Pintscher voor het orkest; ook stond niet eerder een compositie van hem op de lessenaars. Deze maand dirigeert hij zijn eigen Mar’eh en muziek van Debussy, Escher en Takemitsu. Een dubbeldebuut om naar uit te kijken.

Je hele leven componeren, en dan toch om slechts één werk herinnerd worden: dat is de tragiek van Max Bruch. Waarom deed zijn Eerste vioolconcert er wél toe?

Tijdens de aftiteling realiseer ik me dat Schönberg – een enkele laatromantische ­Verklärte Nacht niet te na gesproken – dertig jaar na de documentaire alweer bijna net zo afwezig is in het muziekleven als dertig jaar daarvoor.

Het gaat goed met violiste Maria Milstein. Naast haar succes met het Van Baerle Trio is ook haar solocarrière niet onopgemerkt gebleven. Op 27 januari krijgt ze in Het Concertgebouw na haar vertolking van Bruchs Eerste vioolconcert de Nederlandse Muziekprijs uitgereikt.

Valery Gergiev was in januari voor het eerst met zijn ‘eigen’ Münchner Philharmoniker in Het Concertgebouw. Hij dirigeerde Strauss' Ein Heldenleben, dat is opgedragen aan het Koninklijk Concertgebouworkest en Mengelberg. Een mooie samenloop op 'het belangrijkste podium in mijn leven'.

Isabelle Moretti brengt een ode aan Franse, Russische en Engelse harpvirtuozen uit de negentiende en begin twintigste eeuw. Virtuozen die nieuwe generaties opleidden, net als Moretti doet. Maar muziek alleen is niet genoeg: ‘Ik wil ook mijn passie voor de natuur delen.’

Kristian Bezuidenhout is van vele markten thuis. Moeiteloos switcht hij dit seizoen van een Steinway naar een fortepiano naar een klavecimbel. Deze maand is hij solist en dirigent bij het Koninklijk Concertgebouworkest, en begeleidt hij Mark Padmore in Schuberts Winterreise.