Slagwerker Emil Kuyumcuyan: ‘Mijn koffer voelt soms meer als mijn echte adres’

Alexej Gerassimez: ‘Wanneer ik thuis ben in Berlijn – minder vaak dan ik soms zou willen – begint mijn dag om zes uur. Tot half zeven trakteer ik mezelf op een beetje luiheid. Daarna doe ik yoga of ga ik hard­lopen; zo probeer ik mijn lichaam wakker te schudden vóór de muziek dat doet. Rond half negen sluit ik me op in mijn geluidsdichte studio. Wat ik daar doe, hangt af van mijn agenda: concerten voorbereiden, nieuwe stukken instuderen of werken aan improvisaties en composities.

Na de lunch spreek ik met mijn manage­ment en projectpartners: de minder muzikale kant van het muzikantenleven. ­’s Middags componeer of improviseer ik, en ergens tussen drie en vijf probeer ik thuis mijn hoofd leeg te maken. Dat lukt nooit helemaal, want de ideeën blijven maar komen. Al zingend sla ik ­melodieën op in mijn telefoon, anders ben ik ze kwijt.’

Emil Kuyumcuyan: ‘Ik heb in verschillende steden gewoond. Mijn thuis is voorlopig Stuttgart, al voelt mijn koffer soms meer als mijn echte adres. Componeren is een constante factor in mijn leven en stopt nooit, waar ik ook ben. Op een ideale dag oefen ik ’s ochtends en componeer ik ’s middags: structuren schetsen, ideeën uitproberen, met elektronica spelen en dan weer terug naar de instrumenten. En daarna een wandeling, liefst in stilte, en vervolgens koken. Vaak beginnen de ideeën dan te stromen.

'Bij het koken beginnen de ideeën vaak te stromen'

Alexej en ik denken in veel opzichten vergelijkbaar, maar in sommige dingen ook anders. Hij werkt fysiek en intuïtief; ik ben iets analytischer. Zijn muziek omvat allerlei gebaren, kleuren en drama, alsof je het voor je ziet. Ik hou van de toegankelijkheid en verfijning van zijn muziek.’

AG: ‘We werken nu een paar jaar samen. We ontmoetten elkaar op een festival in China, waar we ieder de helft van een concert verzorgden. Toen ik Emil hoorde spelen, wist ik meteen dat ik met hem samen muziek wilde maken. Hij staat dichter bij de hedendaagse muziek dan ik; ik dwaal ook graag richting jazz. Maar die verschillen klinken juist mooi samen. En ik bewonder Emils nieuwsgierigheid naar klanken, culturen en elektronica, en hoe smaakvol hij daar altijd mee omgaat.

Met Lucas en Arthur Jussen lachen we veel. Tegelijk is het artistieke niveau waanzinnig hoog. Die twee blijven vriendelijk en grappig, ook als niemand kijkt.’

EK: ‘Met de Jussens spelen is een genot. Ze reageren razendsnel, waardoor risico nemen vanzelfsprekend wordt. Alsof je in een gestroomlijnd organisme stapt.’