Herinneringen aan Jeroen Bal

Eind januari is onze pianist Jeroen Bal overleden, 52 jaar jong. Decennialang zagen en hoorden we hem soleren in grote orkestwerken zoals Petroesjka van Stravinsky. Die pianopartij vertolkte hij, ondanks zijn ziekte, vorig jaar mei nog op grandioze wijze in Het Concertgebouw onder leiding van Paavo Järvi. Ik zat als tweede violist pal naast hem, bijna onder de swingende klep van de piano. Wat een geweldige uitvoering was dat! Alles klopte, van begin tot eind.

Maar niet alleen in het orkest was hij te horen, ook deed hij vaak voor-repetities met zangers en dirigenten en begeleidde hij bijna alle proefspelen. Bij zo’n proefspel hangt doorgaans een uiterst gespannen sfeer, er hangt zoveel van af voor de kandidaten. Een paar orkestleden die hij ooit heeft begeleid tijdens hun proefspel vertelden me later dat hij de eerste persoon van het orkest was die ze in den vreemde tegenkwamen en dat hij ze met zijn relaxte uitstraling direct op hun gemak had gesteld. Ook voor de leden van de jury wist Jeroen de spanning te verlichten door tussen twee kandidaten af en toe een paar zwoele jazz-akkoorden te spelen. Onze schouders zakten dan spontaan weer een paar centimeter naar beneden.

Naast de klassieke muziek lag dus ook jazz hem na aan het hart. Tijdens de herdenkings-ceremonie in de Kleine Zaal, waar naast zijn familie en vrienden een groot deel van het orkest aanwezig was, waar prachtig gesproken werd en collega’s hem een muzikaal eerbetoon brachten, werd ook een improvisatie van Keith Jarrett afgespeeld. Zacht, mijmerend, met veel humoristische wendingen. Geen wonder dat juist híj daar zo van hield, hij die zelf zo vriendelijk en bescheiden was en altijd met een glimlach het podium betrad.