De pijnplaylist

In de kennissenkring ben ik de laatste jaren uitgegroeid tot speellijst-expert. Komt er een feestje aan? Moet er ­the­mamuziek komen bij een jubileum? Vraag het Vrouwkje en voor je het weet heeft ze 3,5 dag aan passende klanken verzameld op Spotify.

Al vele jaren kom ik voor mijn kapotte rug twee keer per week bij fysiofitness. Onlangs heropende de zaak na een flinke verbouwing. Daar hoorde natuurlijk muziek bij. Toen liep ik toch tegen een probleem aan. Over de meeste onderwerpen, of het nu bloemen zijn of sprookjesfiguren, psychische problemen of vakantiebestemmingen, zijn volop stukken in alle genres te vinden. Zo niet over rugklachten. Tal van componisten staan krom. Meer dan de helft van de professionele musici krijgt tot diep in hun wervels last van het alsmaar omhoog houden van die tuba, het steeds maar scheef staan met die contrabas. Maar niemand schrijft er een symfonie over.

Mahler had veelvuldig ischias, Schumann een bochel, Morricones wervels verschoven continu, maar áls we die ellende in hun muziek terugvinden is het in een algemeen soort pijn. Er zijn componisten die met hun onderwerpkeuze vooruit­lopen op blessures: Honegger schreef over rugby, Sibelius over skiën, maar ze pakken niet door tot in de behandelkamer.

Specifiek bezongen rugproblemen vind je vooral terug in de meest donkere metalgenres. Logisch: zo’n hernia beneemt je de lust tot leven, en pijnkreten lenen zich uitstekend voor een bedje van dubbele basdrums. Toch doe ik graag een oproep. Componist: richt u behalve op het hogere ook eens op het banale, krakkemikkige lichaam waar we het elke dag mee moeten doen.

In de tussentijd heb ik een tip voor mede­ruglijders. Ga van die online speellijst af. Sta op, loop naar de platenspeler, squat om een plaat uit te zoeken, deadlift hem omhoog, leg op, en dans. Daar knap je van op.