Wat is een nocturne?

nocturne

Een nocturne is een kort, langzaam (piano)werk in de sfeer van intieme, melancholieke ‘nachtmuziek’.

Wat is een nocturne?

Nocturne is een Frans woord en betekent ‘nachtstuk’. Deze korte, langzame instrumentale compositie uit de Romantiek, vaak voor piano solo, is dan ook melodieus en sfeervol van aard. De nocturne is meestal driedelig van opzet, met een romantisch of dromerig karakter aan het begin en het eind, en een contrasterend middendeel.

Wie heeft de nocturne uitgevonden?

De Ierse componist John Field was de ‘uitvinder’ van de nocturne (de eerste stamt uit 1812). Componist Franz Liszt schreef dat Fields nocturnes de weg wezen ‘voor alle werken die sindsdien gemaakt zijn onder uiteenlopende titels; naar hem kunnen we de oorsprong herleiden van stukken die bedoeld zijn om subjectieve en diepe emotie te portretteren.’

Start / pauzeer slideshow

De nocturnes van Frederic Chopin:

De bekendste bijdragen aan het genre zijn van Frédéric Chopin. De Pools-Franse componist schreef 21 nocturnes – van eenvoudige, melancholieke pianominiaturen tot unieke, expressieve ‘vertellingen’. Verder mogen de drie Nocturnes voor orkest van Debussy niet onvermeld blijven, alhoewel deze symfonische gedichten – getiteld ‘Nuages’, ‘Fêtes’ en ‘Sirènes’ – slechts gedeeltelijk voldoen aan de typering ‘intieme nachtmuziek’.

Voorlopers van de nocturne

Hoewel Field dan wel de eerste die het Franse nocturne als titel gebruikte, het Italiaanse equivalent notturno had eerder bijvoorbeeld boven orkestwerken van Haydn en Mozart en een werk voor altviool en piano van Beethoven gestaan.