Wat is belcanto?

belcanto

Belcanto is letterlijk: 'mooi zingen', en er wordt een operastijl uit de negentiende eeuw mee aangeduid.

Wat is belcanto?

Letterlijk is belcanto 'mooi zingen', maar meestal verwijst het begrip naar de zangstijl die hoogtij vierde ten tijde van Gioachino Rossini, Gaetano Donizetti en Vincenzo Bellini.

Belcanto kenmerkt zich door een perfect legato, beweeglijkheid en een lichte manier van zingen. Het is tegengesteld aan de vaak zwaardere en krachtigere stijl van de Duitse opera die dichter bij de spreektaal staat.

Waar komt het begrip belcanto vandaan?

De term belcanto vindt ingang in de jaren twintig van de negentiende eeuw en krijgt pas een wat preciezere betekenis als de stijl verdrongen lijkt te worden door nieuwe zangidealen. Rossini verzucht in 1858: ‘Het belcanto van ons vaderland is verloren gegaan’.

Start / pauzeer slideshow

Hij verwijst dan naar de combinatie van stembeheersing, coloratuurtechniek en goede smaak die altijd als ideaal gold in Italiaanse zangopleidingen. Ook oudere generaties worden met het belcanto in ruimere betekenis geassocieerd. Als grondlegger is zelfs Giulio Caccini genoemd, met zijn Le nuove musiche uit 1601.

Een nieuwe waardering

Het belcanto kreeg in de tweede helft van de twintigste eeuw een enorme impuls door sterren als Maria Callas en Joan Sutherland. Zij zorgden voor een grote opleving van de stijl, en voor een herwaardering van de werken van typische belcanto-componisten als Rossini, Bellini en Donizetti.